Verslagen Toer

Naar het verslagenoverzicht

Zuiderzee 350 km

zaterdag, 17 juni 1995

Als het zich verslapen van de voorzitter en het vergeten van de routebeschrijving door de voorzitter Toercommissie (die zijn misser op tijd herstelt) voortekenen zijn, dan hebben we nog wat te goed vandaag. Gelukkig zijn beide bobo's op tijd aan de meet zodat we om 05.10 uur met zijn zestienen op de fiets kunnen stappen. De bemanning van Douwe Huitema's volgbus bestaat uit Piet Koenen (chauffeur) en Arnold Visser (eerste hulp) Omdat er geen reservewielen mee zijn gaan ‘lekkebanders' zonder pardon de bus in zo wordt medegedeeld en omdat dames altijd nog voor gaan valt Ina de eer te beurt, in Breezand nota bene al.

Vallen

Bij Kolhorn ligt in de bocht op het fietspad richting De Strook nat hooi. Loek glijdt uit en Peter Engelen raakt hem. Beiden smakken tegen de grond. Peters linker remhandel inclusief versnellingshandel breekt af. Loek's achterwiel heeft een flinke slag waarmee doorrijden, ook met ‘losse' remmen, onmogelijk is. Met de mannen zelf is het goed. Fietsers kijken altijd eerst naar het materiaal...
Voor Peter zit er niets anders op dan huiswaarts te keren: doorrijden met één rem is niet verantwoord, zeker in een groep en het vooruitzicht 320 kilometer in een busje te moeten hangen is niet echt aanlokkelijk. We nemen afscheid van een sterke fietser die we node zullen missen vandaag. Loek steekt het reserveachterwiel van Jack Eelman. Wat 'n mazzel want anders had ook Tigchelaar naar huis gekund. Volgende keer zeker weer de wielen mee, mannen. Er toen waren er nog vijftien...

Nattig

Vòòr Hoorn regent het al. Bij Scharwoude trekken we de regenjacks aan voor zover we die bij ons hebben en tussen Edam en Broek in Waterland wordt boven vol gas gegeven: het ziet wit van het water. Getver...Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig? Regenjack of niet, binnen vijf tellen ben je nat tot op het bot. Het sopt in de schoenen.
Zo druppelen we letterlijk bij Ome Ko (Muiden) binnen. Daar malen ze er niet om en verklaren de fietsers waarschijnlijk voor volkomen geschift. En dat is ook zo.
Nabij Eemdijk noteert Ina haar tweede lekke band. Waar heeft ze dat aan te danken? Samen met Gerrit duikt ze de bus in om het onheil te verhelpen. De immer opgewekte Koenen krijgt door allerlei verstoringen als omleidingen, wegopbrekingen en eenrichtingsverkeer bijna een inzinking want ‘je wilt toch zoveel mogelijk bij de groep blijven'.
In Ermelo stortregent het opnieuw. Toch klinken er vrolijke klanken vanuit een grote hal: vlooienmarkt. Wij worden er niet vrolijk van. Op kop sleuren Rob & Rob (Dekker en Bos) geen spoor van vermoeidheid en een lekker tempootje.

Elburg

Vlak voor Elburg worden Ina en Gerrit gezamenlijk uit de bus geknikkerd maar dat had Bisschop beter achterwege kunnen laten: hij rijdt zelf direct daarna lek. Samen met Herman de Kwant overigens, die dat geheel niet verdient: een ijzersterke coureur die op een licht verzetje nooit een krimp geeft. In Elburg dit jaar een andere locatie om uit te puffen (te drogen) In de ‘Jachthaven' zijn ze blij met die vette fietsers...een heel bos aan oude kranten wordt voorgaats gescheurd om de keurige horecameubeltjes te beschermen. ‘Dit valt in de categorie eens maar nooit weer', hoor ik ze daar brommen. De terrasjes in Elburg Centrum zijn een stuk gezelliger maar de bediening duurt te lang. Bovendien kun je hier, bij de ‘Jachthaven', keurig je bus kwijt. Dat wil in het stadje nog wel eens problemen geven.

De consumptie hier wordt uit de clubkas betaald. Een gewaardeerd initiatief en een gebaar richting de trouwe deelnemers aan onze tochten. Naar verluidt is penningmeester Ans (Pooyé) op de hoogte. Klachten en kritische opmerkingen: op de eerstvolgende jaarvergadering svp.
Na Elburg begint de victorie, of wel: het is dreug! De zon durft het niet echt aan, hoezeer wij ook smeken ‘Ons Lief Heertje geef mooi weertje'.
Op de pont in Genemuiden deelt Arnold een appeltje uit. In Blokzijl gaat pal voor onze neus de brug hoog en begint Pluvius weer. De wind, zuidwest 6, liegt er ook niet om. Dat wordt nog wat op die Dijk straks. Eerst maar aan de soep in Kuinre. Een heerlijk eenvoudig fietstentje, vlotte, aardige bediening en absoluut goedkoop; een groentesoep met brood en een 7-up voor vijf piek. Kom er maar eens om.
Vòòr Lemmer schrijft de redacteur zijn derde lekke band (Advertentie: te koop een vijftien jaar oude racefiets in zeer goede staat alsmede een typemachine) Aan boord van de bus monteer ik het acht jaar geleden aangeschafte thuiskomertje. Met een nieuwe binnenband van Gerrit. De band is nog niet opgepompt of ze zegt keihard pang (Te koop: complete set fietskleding) ik zoek een hele grote brede sloot om het hele zwikkie in te mikken...

Schop

In Makkum leg ik Gerrits tweede binnenbandje er om. Op de Dijk wil ik er weer bij zijn: zwaar weer dus elke ‘hand' is nodig. Het is gezellig in Makkums bruinste café. Wat zou ik er wat voor over hebben zo'n Grote Gele Rakker naar binnen te werken; maar ja, er wacht nog een klus. Wat verder opvalt: niemand zit er echt doorheen. We zijn wel met een stel kanjers op pad! Neem nou Astrid Schop, 27 jaar en werkzaam op de Bedrijfsadministratie van de Rijkswerf. Van 't voor jaar riep ze langs haar neus weg dat ze wel ‘Maastricht' zou willen rijden, mede op aangeven van collega Karel van der Maas, onze winterspecialist. En als As zoiets zegt dan doet ze het ook! Sindsdien rijdt ze op al onze joekeltochten (Marken, IJsselmeer) mee en hoe. Vlot pedalerend op een licht verzetje. Vroeger, vòòr haar fietsleven, wist ze amper dat een fiets twee wielen heeft, reed ze wel eens een tochtje maar dat mocht geen naam hebben. Basisconditie heeft ze natuurlijk wel anders is ene exercitie als vandaag volstrekt onmogelijk. Astrid speelde een viertal jaren eredivisie handbal en een poos in de eerste divisie.
Niet ongenoemd mag blijven de prestatie van Ina, bijna twee keer zo oud als Astrid. Ondanks haar lekke pech draait ze voortreffelijk mee, immer opgewekt en nooit klagend. ‘Perfect, meisje Deugd'.
Midden op de Dijk klapt mijn tweede bandje. Vereende krachten verhelpen de ellende want de wagen is net voorbij. Opvallend is de ongelooflijke prestatie van Guus van der Maat op het tweede deel van de Dijk. Rechts voor op kop en van geen wijken willen weten. Handjes bovenop, een straf tempo. Naast hem wisselt het: Adrie van den Berg, Durk Adema en schrijver. Van lekke banden verder geen last. Bij Van Ewijcksluis neemt Loek afscheid (met Jacks achterwiel) en bij Kooybrug de vier Dorpers. Het is 21.30 uur. Een onvergetelijk zware dag zit erop. Zo'n zware Zuiderzee heb ik niet eerder meegemaakt. Wat een klus, wat een prestatie. Proficiat. (ap)