Helderse Ren- en Toerclub Door Oefening Krachtig

Welkom op de website van de Helderse Ren en Toer Club Door Oefening Krachtig, HRTC DOK. Onze vereniging bestaat uit twee afdelingen, namelijk Ren/MTB en Toer. Bij de afdeling Ren/MTB kunt u terecht voor trainingen en/of wedstrijden mountainbiken en wielrennen. De afdeling Toer organiseert fietst meerdere keren per week in groepsverband en organiseert wekelijks een toertocht. In de zomer op de racefiets en in de winter op de mountainbike. Heeft u algemene vragen? Dan kunt u natuurlijk ook bij het bestuur terecht. Graag ontmoeten we u ook in levende lijve op ons park tussen de Guldemondweg en de Doggersvaart in Den Helder!

Deze website is tot stand gekomen in samenwerking met Smeders Den Helder


Gaat HRTC DOK activiteiten afblazen door gebrek aan vrijwilligers?

Beste vrijwilliger,

Gaat HRTC DOK activiteiten afblazen door gebrek aan vrijwilligers?

Steeds vaker zien we melding voorbijkomen waar verenigingen activiteiten afblazen door dat er onvoldoende vrijwilligers zijn om het evenement te organiseren.

Een vervelende situatie en we begrijpen de argumenten van leden en in de praktijk betekend dit keuzes maken voor verenigingen.

Ook wielervereniging HRTC DOK zit met dit dilemma voor de komende MTB-toertochten en allerlei andere werkzaamheden waar de vereniging vrijwilligers voor zoekt.

Dit is de reden voor de vereniging om actief vrijwilliger te gaan werven en u/jou te benaderen.

Middels deze werving willen we onze evenementen bemannen zodat ze doorgang kunnen vinden.
Evenementen zijn een belangrijke bron van inkomsten voor exploitatie van de verenging.
Een greep uit de vrijwilligerswerkzaamheden waarvoor wij mensen zoeken:

  • Bestuursleden/commissieleden
  • Verkeersregelaars
  • Kantinemedewerkers
  • Juryleden
  • Instructeurs Mountainbikelessen
  • Parkoersbouwers (uitzetters) en opruimers
  • Onderhoudswerkzaamheden aan gebouw, terrein en materieel (o.a.fietsen)

De eerste activiteiten die plaats zullen vinden zijn de MTB-veldtoertochten, die we al 30 jaar organiseren, en een wedstrijd in de RABO-top.

Bij de MTB tochten neemt HRTC DOK 4 tochten voor zijn rekening

  • MTB tocht naar Texel op 4 november (alleen inschrijving)
  • Robbenoord tocht op 18 november (alle taken)
  • Napoleon tocht op 23 december (alle taken)
  • Noord Hollands Langste op 6 januari 2019 (alle taken)
  • MTB tocht naar Texel op 20 januari 2019 (alleen inschrijving)
  • Verrassingstocht op 27 januari 2019 (alle taken)

De taken bestaan uit;

  • Route uitzetters (6 vrijwilligers ca 8 uur verdeeld over 2 dagen)
  • Inschrijven deelnemers ( 4 vrijwilligers ongeveer 2 uur )
  • Verkeersregelaars ( circa 2 uur afhankelijk tocht)
  • Opbouw/opruimen start/finish locatie ( 4 personen circa 3 uur)
  • Kantine medewerkers ( 2 vrijwilligers 3 uur)

Wij bieden: koffie +, Broodje voor onderweg en uiteraard de vrijwilligers BBQ. Ook deelnemers zullen u bedanken want zonder uw hulp geen evenementen.

Hoe meer vrijwilligers zich aanmelden hoe minder vaak we een beroep op je doen.

Binnenkort zullen we u telefonische benaderen en uw vragen voor ondersteuning van de vereniging als vrijwilliger bij één van de activiteiten. Ervaring van andere verenigingen leert, dat leden, meer dan bereid zijn te helpen als ze gevraagd worden.

Tijdens onze bel ronde komend weekend van 22 september kunt u aanvullend vragen stellen aan het telefoonpanel.

We zien uw inzet met belangstelling tegemoet,

Met sportieve groet,

Bestuurders en de vrijwilligers van HRTC DOK.

Uitslagen

Uitslagen

30 september 2018 MTB Die Robben toertocht

30 september 2018 MTB Die Robben toertocht

Die mag je niet missen!

Dit jaar weer nieuwe verrassende elementen en paden in de MTB Die Robben toertocht.

Elke keer is Die Robben MTB tocht een verrassing. Gaat hij door de landerijen en het bos of ook nog een stukje over Wieringen?  Zondag 30 september is de tocht weer te rijden.  Op deze dag zet Scoutingvereniging Die Robben de deuren van haar clubhuis open, van waaruit de MTB tocht zal starten tussen 9.00 en 9.30 uur. De route is deze keer te rijden over drie verschillende afstanden van ongeveer 60, 40 en 20 kilometer.
Hoe de tocht er deze keer zal uitzien, hangt af van de omstandigheden van de landerijen en de initiatieven die ons worden aangeboden. Misschien zit er deze keer weer een oversteek door het kanaal in. De tocht wordt in samenwerking met Cycling Team Wieringermeer uitgezet.  Wilt u alvast een voorproefje nemen? Kijk dan eens op de Facebookpagina Scouting Die Robben MTB tocht. Het clubhuis Die Robben is gevestigd aan de Pr. Irenestraat 19 te Wieringerwerf. De auto kunt u parkeren aan de Terpstraat of de Brink.

Deelname kost € 6,00. Inschrijving is aan de start.


Verslag Wognum tocht 2 september

Wognumtocht 2 september 2018.

Door de geografische positie van Den Helder is het voor ons niet mogelijk om in alle vier de windstreken uit te rijden  en blijft de keuze beperkt tot naar het zuiden of zuidoosten te gaan. Een enkele keer per jaar wordt het eiland Texel bezocht. Vandaag de “Wognumtocht”, een toertocht van 120 kilometer met de koffiestop bij café Stam In Wognum.
De zon schijnt en er waait een zwakke oostelijke wind. De stemming op deze mooie zondagochtend is uitstekend.

Na het gebruikelijke welkomwoord van de dienstdoende wegkapitein, waarin hij een globale beschrijving van de tocht geeft en tevens vraagt  vooral op ons aller veiligheid te letten  en de verkeersregels in acht te nemen, vertrekt de groep bestaande uit drie vrouwen  en negen mannen in zuidelijke richting.

De Kooybrug over het Noordhollandsch Kanaal  wordt beklommen  en de nieuwe koers is  naar het dorp Van Ewijcksluis.

Van Ewijcksluis ligt in het noorden van de Anna-Paulownapolder, op de rand van de Waddenzee en het Amstelmeer. De geschiedenis van dit dorp leert ons dat de woonkern is ontstaan bij de sluis, tussen het Lage Oude Veer en het toenmalige Amsteldiep.
Tegenwoordig zijn er meerdere sluizen en er ligt ook een gemaal, het voor ons bekende witte gebouw aan de rand van het dorp.
Naar verluidt, heeft het dorp haar naam te danken aan een gouverneur van de Koning die betrokken was bij de inpoldering van de  Anna-Paulownapolder met de naam Daniél Jacob van Ewijck van Oostbroek van de Bilt. Van Ewijcksluis heeft een eigen haven en in de tijd dat Wieringen nog een eiland was voer van hieruit een veerboot naar De Haukes, een haventje aan de zuidwestzijde van Wieringen.

Vanaf de rotonde bij Van Ewijcksluis en via het brede fietspad langs de Amsteldiepdijk, die in de volksmond  “de korte Afsluitdijk” wordt genoemd, bereiken we het voormalige eiland Wieringen. We rijden langs camping Zeezicht en via de Noorderbuurt naar Hippolytushoef waar we aan de rand van het dorp afslaan richting Waddenzeedijk. Via  landelijke wegen  en de buurten Noordstroe, Stroe en Smerp  bereiken we Den Oever, de vissershaven  van Wieringen.

Den Oever heeft naast de vissershaven grote vishallen waar de vis, maar vooral garnalen, wordt verhandeld. Eens paar jaar in de maand augustus vinden  de Flora- en visserijdagen plaats die steeds weer een groot festijn zijn.  Hoogtepunt is op maandag de vlootschouw waaraan alle Wieringer vaartuigen deelnemen en waarop toeristen kunnen meevaren. Bij Den Oever begint ook de Afsluitdijk, de dijk die de verbinding vormt met Friesland en bescherming biedt tegen de Waddenzee.

Wij passeren Den Oever aan de zuidkant en volgen de fietsroute LF21 naar het Robbenoordbos.

In het Robbenoordbos werden de eerste bomen al geplant tussen 1934 en 1941. Het bos werd opnieuw aangeplant  samen met het Dijkgatbos, na een door de terugtrekkende Duitse bezetters  veroorzaakte dijkdoorbraak in 1945 en het hierna leegpompen van de Wieringermeer door de gemalen Lely en Leemans.

De LF 21 volgend en over een stukje onverhard pad van ca. 300 meter  rijden we het Robbenoordbos in en volgen de geasfalteerde fietsroute.
Aan het eind van het fietspad zoeken wij de IJsselmeerdijk  op en volgen de weg in de zuidelijke richting naar Medemblik.
Hemelsbreed passeren we het dorp Kreileroord aan haar oostkant.

De plaatsnaam Kreileroord is een duidelijke verwijzing naar het Creiler Woud.  Een woud dat daar ooit heeft gestaan.

Medemblik, bij velen van ons bekend van eerdere fietstochten, waarbij koffie werd gedronken in het café bij de brug en waarbij de koffie vergezeld gaat van een “neutje” met een romig hoedje, passeren we aan de noordkant.

Medemblik is de oudste stad van West Friesland die in 1289 haar stadsrechten van graaf Floris V kreeg, die in die tijd West-Friesland definitief aan zijn grafelijk gezag had onderworpen. Het station van Medemblik is de basis van de museumstoomtreinlijn Medemblik-Hoorn.
Ten zuiden van Medemblik staat het Nederlands Stoommachine museum waarbij ons lid Wim Grim vrijwilliger is.

Wij verlaten de LF 21 en gaan via Opperdoes naar Twisk.

Opperdoes is een oud dorp dat in de 11e eeuw al vermeld wordt. Het dorp is tegenwoordig bekend door de lokale soort aardappel, de Opperdoezer Ronde. Deze aardappel wordt geteeld op de zavelgronden rond het dorp en in de Wieringermeer.

We naderen het voormalige lintdorp Twisk en van afstand zien we het oude, in het oog springende treinstation.

Het stationsgebouw is een laag langwerpig gebouw, dat werd geopend op 3 november 1887 en buiten gebruik werd gesteld op 5 januari 1941. Het bekende  oude treinstation van Twisk ligt aan de lijn Hoorn-Medemblik, die tegenwoordig een museumlijn is van de stoomtrein.

Via Broerdijk, Midwoud en Nibbixwoud rijden we naar Wognum voor de koffiepauze bij café Stam.
Familiebedrijf Stam, met haar zalencomplex, café en snackbar, schenkt een prima kop koffie met heerlijke appelgebak. Onze kilometerteller geeft een afgelegde weg van 62  kilometer aan.

DOK-Toer is neergestreken bij café Stam in Wognum.

 

Broerdijk is een buurtschap en zoals de naam al aangeeft ook een dijk. In Broerdijk is het landelijk bekende vogel- en egelopvangcentrum “De Bonte Piet” gevestigd.  

Midwoud komt in 1396 voor als Middenwoude en in 1481 als Mitwoude.  De naam zou verwijzen naar het feit dat het in een bos was gelegen tussen Oostwoud en Westwoud. Van het bos is niets meer over. In Nibbixwoud was in de 15e eeuw een groot deel van de bewoners afhankelijk van de visvangst en het is aannemelijk dat dit de reden is dat het wapen van Nibbixwoud  drie baarzen toont.

Wognum is een oude plaats gelegen op de oever van een oude stroomgeul en zou rond 900 zijn ontstaan. Archeologische vondsten wijzen er op dat het gebied ook rond de Bronstijd al bewoond was.

De koffietijd is na een klein uur verstreken en de fietsfauteuils worden weer beklommen. Wadway en Spanbroek zijn de volgende routepunten. Om Wadway te bereiken werd eerst nog een op een rotonde te vroeg afgeslagen zodat er een extra rondje rotonde  volgde. Gelukkig zijn er ter plaatse bekenden in de groep die er op attenderen dat op de volgende rotonde de afslag Wadway genomen kan worden. Na Spanbroek bereiken we Opmeer en de buurten  Zandwerven, Beekmeer en Frik. Hier ligt het dicht bij elkaar en de richting is noordelijk geworden. Ook is de oost-zuid-oosten wind via het oosten naar het noordoosten aan het draaien en krijgen we de wind wisselend voor, van opzij en schuin tegen.
Om het kruispunt ”Het Verlaat” te bereiken, waar een drukke provinciale weg moet worden omzeild gaat het vizier op Oude- Niedorp.

Wadway. Hiervan is de naam een samenstelling van Wad (doorwaadbare plaats) en way (weide).Wadway is landelijk bekend bij theaterliefhebber om haar  Theaterkerk.

In Spanbroek staat de poldermolen “Westerveer”. Deze molen uit 1873 aan de Zomerdijk was de laatste poldermolen op windkracht die de polder Westerveer bemaalde.

Het Verlaat met haar mooie fietspaden wordt moeiteloos gepasseerd en met een bocht rijden we richting De Weel over de parallelweg aan de westkant van de provinciale weg. Via de “Weelerbrug” wordt Waarland ruim bovenlangs gepasseerd en we houden Zijdewind aan onze rechterkant waarna het kompas west voor gaat aangeven.

Waarland betekent laagland. Het geheel bestond uit eilandjes en meren waardoor een jarenlange strijd tegen het water. Meren met de namen De Slootgaard, de Bleekmeer, de Schaapskuilmeer, de Speketer, de Koetenburg en het Koog, werden alle drooggelegd. De Waarlandpolder is in 1575 met een van de eerste watermolens drooggelegd.

Wanneer Dirkshorn op de richtingsborden verschijnt komen we op meer bekend terrein omdat de deelnemers die ook  op weekdagen fietsen (FOM; FOW; FOV) deze wegen goed kennen. We passeren het meertje ten oosten van Dirkshorn, steken de N 245 over, toeren langs de golfbaan naar Groenveld, waar de paardentrainers zeker een vrije dag hebben want er is geen draver voor de sulky te zien. Dit keer niet rechtsaf naar de Tolkerdijk,  maar linksaf naar Stroet en Sint Maarten.

Dijkdoorbraken in de dijken in de omgeving van Sint Maarten zijn de oorzaak dat diverse kleine meertjes zijn ontstaan met een grote diepte. Deze meertjes die men “wielen” noemt waren te diep om leeg te malen of te dempen. Er werd een nieuw stuk dijk om het ontstane gat gelegd.

We rijden rustig door het westelijk gedeelte van Sint Maarten ( in het dorp is kermis dus veel verkeer) en draaien de Westfriese Omringdijk op en zien ons volgende routepunt het dorp Schagerbrug ten noordwesten van ons al liggen.

De Westfriese Omringdijk is een 126 km lange dijk, die is ontstaan door koppeling van verschillende korte dijken in West-Friesland. De dijk loopt via de steden Enkhuizen, Hoor, Alkmaar, Schagen, Medemblik en opnieuw Enkhuizen.

Door Schagerbrug ( dat vlak na de drooglegging van de polder Zijpe is ontstaan) houden we  het water De Grote Sloot aan onze rechterkant en steken  we via de brug het kanaal Stolpen-Schagen en de naast het kanaal liggende weg over. Richting Stolperbrug over het Noord-Hollandskanaal maar voor de brug rechtsaf is de opdracht aan de fietsers op de eerste rij. De parallelweg volgen en het aansluitende fietspad tot het dorp ’t Zand wordt bereikt.

Het dorp ’t Zand heeft haar naam ontleend aan een toenmalige herberg met de naam ’t Zand. Het plaatsje groeide uit tot een dorp na de aanleg van het Noordhollandsch Kanaal rond 1824.

We rijden over de vlotbrug  en het N9 viaduct  en kunnen van hier “de stal bijna ruiken”. Nog ca. 12 km en we weten de exacte afstand die we hebben afgelegd. Voor 14.00 uur zijn we weer terug in Den Helder en kan onze  dorst gelest in de kantine waarmee de Wognumtocht 2018 wordt afgesloten.

Met dank aan de mede “voorrijdsters”  Bertha Visser en Ria Kos en de periodieke windvangers Anne, Jan, Gerard en Annemiek.

Fred Veer.

Bron: Wikipedia.

Verslag Monstertocht 23 juni 2018

Domper op Monstertocht 23 juni 2018

Opgewekt stapt het gezelschap (ook wel bikkels genoemd) om exact 05.30 uur te ’t Zand op, maar eerst handjes schudden. Bart Kesteloo (63, Anna Paulownese marineman met FLO) is een nieuw gezicht voor de meesten van ons, maar hij mag gewoon mee.
We zijn met elf: Annemiek en (dochter) Marleen Bakker, Cor Dekker, Gerrit de Bruijn, de eerder genoemde Bart, Alex Kohn, Gerard Krusemeijer (voorzitter) Willem Mulder, Anne de Poel (schrijver) Henri Roelofs en André Struijk. Er zitten ervaringsbikkels in de groep om niet te zeggen oude rotten: Annemiek, Gerard, Henri, André, ondergetekende. Henri R. is clubbladschrijver bij en prominent lid van de RTV Toon Jacobs hier ter stede. Van zijn hand verschijnt in de verenigingskrant vast wel een spannend verhaal. Alex (29) is het jongste lid van DOK-Toer en schoonzoon van Wim Erkelens Cooke, de Christian Prudhomme van de Tour de Lasalle. Willem Mulder is de Willem Mulder (Verdoes) en good old Ger de Bruijn (op een na oudste vandaag) is net als vorig jaar, ook weer van de partij. Fietstechnologisch gezien (en ook in andere opzichten) kun je hem er heul best bij hebben. Huiskamervraag: wie is vandaag de oudste?

Marleen niet. Zij is 21, studeert in Groningen (Gedrags- en Neurowetenschappen) en na dit jaar heeft ze haar Bachelor. Dan twee jaar door voor de Master. In Gedrag kan ze vandaag flink praktijk opdoen en we zien dan ook een stevige evaluatie tegemoet. Grootste fietsprestaties van M.: Winter- en Zomerelfstedentochten (240 kilometer)

In de aanloop is de groep groter, maar om diverse redenen hebben Jan Steenvoorden, Gerard Top, Maarten Oost, Wim Grim, Fred Veer en Wim Erkelens Cooke – allemaal al eerder meegedaan – helaas moeten afzeggen.

De Monstertocht is een clubtocht, dat wil zeggen ‘alleen bestemd voor leden’, maar dit criterium wordt door het bestuur ruimhartig gehanteerd. De deelnamekosten zijn voor niet-leden vijf euro hoger. Door dat besloten karakter is er ook geen (openbare) publiciteit. Dat een buitenstaander weet heeft van de tocht komt doordat er in kringen (intern DOK, door-de-weekfietsers, kombuis, de RTV) over wordt gepraat. Er hebben maximaal zeventien(!) mensen op de lijst gestaan (zie boven) erg veel meer zullen het er nooit worden, want spreek je over een zware dag, een prestatie, dan hebben we er hier een te pakken: 350 kilometer op een (1) dag! Dat doen ze je in de Tour de France, de Giro, de Vuelta (en in de Tour de Lasalle) niet na. Je weet pas wat het is, als je ‘m gedaan hebt!

VERTREK

De fietsen glimmen tegen je op, de kettingen zijn geolied en staan strak. De gezichten ook strak? Welnee, het goede humeur spat ervan af, dat ziet iedere leek. Wel is het fris: een enkeling gaat geheel zonder arm- en beenstukken, een lange broek of wat dan ook van start (namen noemen doen we niet. (G. Krusemeijer) de meesten hebben voor bedekking gekozen. Primeur: de voorzitter is netjes op tijd in ’t Zand. Bravo! Meestal is de preses twee, drie minuten over tijd.
Als je ergens niet bent, ben je of te vroeg of te laat’ (Cruijffiaanse wijsheid) Toch is er nu ook een minpunt: hij heeft opdracht bij Kooypunt de koppen uit Den Helder (Alex, André, Henri) te tellen en dan als kwartet naar ’t Zand te stomen om zich bij de rest te voegen, maar er arriveert een trio bij de buslus in het dorp. Waar is afgevaardigde Roelofs? Die arme jongen tikt in zijn dooie eentje (bagage op de bult) om 05.20 uur tegen het Zandse venster.

Wegkapitein Anne heet ons welkom en wenst ieder een prettige dag en benadrukt ‘veilig rijden’. Dat die wens niet altijd leidt tot ‘prettig’ wordt later pijnlijk duidelijk.

Ervaren steun en toeverlaat Joop Kos (72) is present met de volgwagen, die aan de buitenkant niet op een SRV-wagen lijkt, maar binnen wel: er is mondvoorraad voor drie weken Spitsbergen. Echtgenote Ria heeft als ervaringsdeskundige – op de meeste Monsters al die jaren fietst ze mee – hier ongetwijfeld de hand in gehad. Ook ingeladen: een bankje uit de kleedkamer van DOK en twee klapstoelen, twee reservewielen van Gerrit in zakken/tassen en niet te vergeten een hogedrukpomp en een grote vuilniszak want we laten geen snippertje afval achter.

Het is stil op straat. Op dit vroege zaterdagmorgenuur ligt Nederland nog stevig te knorren. Dat is mooi; kunnen we een beetje doorrijden, ondersteund door noordwestenwind kracht drie onder een dik wolkendek. Heel erg warm en windstil wordt het niet vandaag en dat impliceert weinig toeristische rechtopfietsers met kroost, al of niet in een fietskarretje, op ’s lands wielerpaden. Niet verkeerd, alleen zie ik het liever een graadje of tien warmer.

Terras pont Buitenhuizen.

Na de Belkmerweg, SBE (Schoorl, Bergen, Egmond) steken we bij Limmen door naar Uitgeest waar er een stuk weg uitligt. Het wordt er op het end natuurlijk alleen maar mooier van. Drie minuten klunen en de ellende is voorbij. Bij de ‘Krokodil’ nabij Busch en Dam duiken we het spoor over en de polder in. De polder met de forten. Joop – adequate routebeschrijving onder handbereik – staat net over het spoor al te wachten.

BAF …

Bij Pont Buitenhuizen zuidkant nemen we het terras van de nog gesloten koffietent – het is half acht – in bezit om er eigen koffie en een voortreffelijke punt appeltaart (‘dank Bart en Cor’) met slagroom naar binnen te schuiven. Linksaf en even later rechtsaf de Machineweg in de richting Halfweg op.
Daar, direct na de haakse bocht, gaat het mis. Een zo te zien nogal luie kat zit in de linkerberm doodstil en onbeweeglijk te wezen. Als de achtersten – Willem en Cor – passeren, staat het beest echter plots op om over te steken. Bats, daar ligt Cor met een klap en een afgrijselijke gil op het wegdek. Een heel lelijke val! Grote schaafwond op de knie, maar erger: Cor is even buitenwesten, weet niet wat hij aan het doen is en klaagt over pijn in de rug (ribben?) We overwegen 112 te bellen, maar gaandeweg gezeten op de passagiersstoel (Cor komt zelf overeind) komt het ‘hoofd’ er weer bij. In overleg met Cor besluiten we echtgenote Ria te bellen. Ze kan hem dan eventueel ophalen. Op de mobiel lukt dat niet, maar Cor zelf belt Ria even later op het vaste nummer om haar te verwittigen, gerust te stellen en om een afspraak te maken: Joop rijdt Cor en fiets naar rotonde Kooimeer in de Kaasstad, Ria komt hem daar oppikken bij het benzinestation. Dringend advies: door naar de Eerste Hulp!

Het oponthoud hier duurt twintig minuten en enigszins uit het veld geslagen besluiten we de tocht door te zetten, maar een domper is dit wel. Vertrekken met elf, terugkeren met tien … Het zijn dingen die je niet wilt, maar een ongeluk ligt altijd op de loer en dat nou juist Cor dit moet overkomen. Hij is de afgelopen weken erg met de Monstertocht bezig, maakt bewust veel kilometers (Vael Ouwe op en neer) en gaat supergemotiveerd van start vanochtend, verheugt zich er erg op en wil zijn grootste fietsafstand (300 km. Monster 2016) overschrijden. Enzovoorts en zo verder en dan dit.

BLUBBLUB

Voorlopig rijden wij (dus) zonder ondersteuning (en is het stil in de groep) maar ieder heeft een noodrantsoentje in de achterzak en we overleven dat wel. Na Halfweg de saaie, negentien kilometerlange Ringvaart op naar Aalsmeer en door via Kudelstaart (aan de Westeinderplas) Bilderdam, Langeraar (fietspaadje door de Langeraarse Plassen) Papenveer, Aarlanderveen en Korteraar. Door Zwammerdam-Centrum en op naar Bodegraven om daar de Reeuwijkse Plassen in te duiken. Niet letterlijk hoewel André – die weer helemaal terug lijkt na een wat mindere periode qua gezondheid – daar anders over denkt. In de bocht ligt wat grind en bij het ontwijken ervan waaiert André iets te wijd uit, kan niet op tijd corrigeren en belandt – blubblub – in de sloot. Kroos en groen tot in de oren, het fietspak (schoenen!) volledig nat, krabbelt A. de wallenkant op om te schade op te nemen en zijn Dokjack uit te wringen. Droge kleding is mee, maar ja in de auto en waar is Joop? Onderweg naar en van Alkmaar …
De fiets heeft de duik goed doorstaan, zoveel is duidelijk na een korte inspectie door Willem. Het natte pak zal maar traag drogen, want het weer is bewolkt en niet warm. Gelukkig is het droog, maar waar is de zon als je haar nodig hebt? Na van alle schrik bekomen te zijn en nadat André zich heeft herpakt, gaan we daadwerkelijk de Prachtige Plassen in. Het is daar heel fraai fietsen. Eenmaal eruit en vlak voor Haastrecht meldt Joop over het mobiele praatijzer bij de pont in Bergambacht (grens Waal <> Lek) te staan. Dat is knap en de opdracht is: blijf daar stokstijf stilstaan, want in een klein halfuurtje zijn wij er ook. Aldus geschiedt. Eenmaal op de pont probeer ik conform de afspraak contact te leggen met de kantine van de Dordtse fietsclub ‘De Mol’- bekend van ‘Zwijndrecht – Zwijndrecht’, om onze komst te melden, maar het blijft stil aan de andere kant van de lijn. Dan maar de Heijnen van De Mol (kantinebaas Co) privé gebeld, maar helaas ook geen ketak. Of de afspraak is totaal vergeten, of Co is al onderweg naar de club, ‘De Mol’ is opgeheven intussen, of het clubgebouw is afgebrand. Je weet het niet.

Vlnr: Bart, Annemiek, Marleen, André.

Kodakmomenten: fotograaf van dienst is Gerard. Achterstevoren op zijn fiets laat hij het apparaat klikken.

DE MOL

Na de pont Streefkerk door en recht op Dordt af. Bij De Mol klapwiekt het van fietsende kleuters en peuters en trotse ouders. Het landelijk jeugdtoernooi is in volle gang! Als Joop even later ook arriveert, praat hij ons bij over de onfortuinlijke Cor. Een kwartiertje later belt – een redelijk opgewekte – Cor zelf. Hij heef twee gebroken ribben, een hersenschudding en omdat hij op zijn hoofd is gevallen houden ze hem een nachtje ter controle in het ziekenhuis, Hotel Gemini zoals hij zelf het onderkomen voor komende nacht noemt.

 

De kantine is goed bezet, ramen en deuren open, banken en stoelen buiten waar de zon intussen flink actief is. Fietsende kleuters en peuters en trotse ouders van DOK zijn nergens te bekennen. Die zitten met hun eigen club in Drenthe voor een fietsweekend.

Het is 12.45 uur en de voor ‘de groep uit Den Helder’ speciaal geplukte tomaten, staan op een pitje. Een kloeke dame van De Mol zet ons even later een kom dampende tomatensoep voor. En Co (hij is er wel) ziet dat het goed is. Als de chef ook nog de kroketten in de frituur mikt en DOK ook hier de volledige schade vergoedt, kunnen wij er wel weer 180 kilometer tegenaan. Niet ouwetakkenbossen: we moeten gewoon weer naar huis, hoe gezellig het hier ook is.

Met volle bidons en een bijna volle zon en in blote mouwen, kruipen we om 13.30 uur in het zadel de Alblasserwaard door. De wind – die iets afgenomen lijkt – speelt ons nu iets meer parten, maar de spieren zijn in de eerste 180 kilometer aardig getest, getraind en gewarmd. En wie laat zich nou van de wijs brengen door (een beetje) wind?

GESCHIEDENIS

Bij Schoonhoven stort Toer opnieuw de kosten van de overtocht (Lek. 75 cent per persoon) in de pontkas en na kriskrassen door het fraaie, historische stadje op naar Vlist en (opnieuw) Haastrecht. Hier dubbelen we een stukje, drie kilometer meer is het niet.

Klik hier voor meer informatie

Vlist is een plaats en de naam van een riviertje. Het fraai meanderende watertje loopt van Schoonhoven naar Haastrecht waar ze uitmondt in de Hollandsche IJssel. De bochtige weg ernaast is iets breder dan pak ‘m beet de Middenvliet, en vergt een voortdurende oplettendheid.

WILHELMINA VAN PRUISEN

We ronden vandaag voor de tweede keer Haastrecht en pakken nu rechtsaf de Steinse Dijk naar Hekendorp (= grens Zuid-Holland/Utrecht) Dijkje gaat over in Goejanverwelle, ook dijkje. Dan moet er ook een ‘sluis’ zijn. Als ik tenminste goed heb opgelet bij meester Algra op de lagere school in het goede oude Drenthe.

‘Op het hoogtepunt van de strijd tussen de Patriotten en de Orangisten hielden eerstgenoemden Wilhelmina van Pruisen, de vrouw van stadhouder Willem V, op 28 juni 1787 te Goejanverwellesluis, zoals we allen weten, aan. Niet weten? Slecht opgelet bij Geschiedenis. Willemijn was op weg naar Den Haag (op de fiets?) om te kijken of ze haar verdreven echtgenoot naar Den Haag kon laten terugkeren. Maar ze werd tegengehouden waarna grote broer Frederik Willem II (van Pruisen) de republiek binnenviel. De aanhouding vond plaats bij Bonrepas aan de Vlist tussen Schoonhoven en Haastrecht, een stek die we net, voor Haastrecht, gepasseerd zijn. In het centrum van Hekendorp zien we inderdaad het sluisje’.

Probleemloos dwars door Woerden en dan zit je na 13 kilometer in het pittoreske Wilnis, rechts naar Vinkeveen. Iets daarvoor – het heet Demmerik – heeft Joop de permanence bedacht. We slepen het meegebrachte meubilair uit de SRV-wagen, ‘bedruipen’ ons innerlijk met van alles waarop je uitstekend kunt fietsen en trekken daarna door naar Baambrugge (tunnel onder A2 door) en Abcoude. Het is daar druk. We rijden zelfs een stukje over de stoep van de Stationsstraat omdat er een paar auto’s met elkaar in de clinch liggen, zo lijkt het.

KRAKKRAK

Je fietst Abcoude uit zo ’t Gein op, het kronkelriviertje naar Driemond aan het Amsterdam-Rijnkanaal. Daar laat een pennetje in het pedaal van André plots los waardoor de trapper doormidden dreigt te breken. Waar hebben we dat meer gezien? ‘Op’ Zwijndrecht. Menno Laagland fietst daar de laatste 80 kilometer met anderhalve trapper. Dat exemplaar brak wel.
Door de aanwezigheid van Willem, de beste fietsenmonteur van het heelal & omstreken, kan ons natuurlijk niets gebeuren. Tenzij je door je frame zakt, wat Onze Lieve Heer verhoede. Een lasapparaat behoort nu eenmaal niet tot de standaarduitrusting van de Dokgereedschapskist. Wonder boven wonder is Joop binnen een seconde met zijn voiture ter plaatse. Hij is onderweg naar Broek in Waterland om de knakworsten voor te verwarmen, maar hij probeert toch zoveel mogelijk in de buurt van de groep te blijven. Met voornoemd resultaat. Klasse. Hij sjouwt de hulpkist mee en begint in harmonieuze samenwerking met Willem met een zware bahco op het pennetje te timmeren. Het ding schuift langzaam weet op zijn plek en A. kan weer verder.

Vlnr: Marleen, Bart, André (niet zichtbaar) Gerrit, Cor, Joop (niet in Broek)

In de hoek van het sportveld te Broek in W. heeft Joop ‘een halve camping’ ingericht. Het bankje, de stoelen (waar is de parasol?) koelboxen, de thermoskannen, jerrycans, toetjes (vanille, chocolade!) koffie, warme worst met mosterd, flinke blokken kaas en worst, Snelle Japies, Vlugge Jelles, repen, koude dranken en drankjes, een gemiddelde supermarkt zou ervan blozen. En dat alles op de gekortwiekte en goed onderhouden grasmat van de plaatselijke FC.

Annemiek (54) verzorgt hier de vrolijke noot (zoals eigenlijk de hele dag) Zij heeft met Willem op kleuterschool in Julianadorp in de zandbak zitten spelen en daar is een band voor het leven ontstaan.
Binnendoor (langs de Seiner) naar Monnickendam. Na Edam neemt Willem het roer over. Als een veldheer voert hij de troepen – windje dwars tot linksvoor – in een knap tempo aan naar Oosthuizen. Geen half werk, die oersaaie weg is in een flits voorbij…

Bij de brandweer noord van Oosthuizen gaat het links het smalle, toeristische fietspaadje op naar Beets. In Oudendijk staat de brug (Les Deux Ponts) stampvol met jeugd en andere wezens. Ze moedigen ons aan als zijn we de Tour de France, een verleidelijk glas gerstenat in de hand. Even halt houden? Kan niet wil je voor donker thuis zijn, bovendien wachten de thuistap en het thuisfront (in die volgorde)

Na Avenhorn en De Goorn opnieuw een saai stuk parkoers: Spierdijk <> Zandwerven, overgaand in Spanbroek. Twee weken geleden rijden we exact hetzelfde stuk (Vael Ouwe terugroute) Aanwonenden beginnen ons te herkennen. Rond Hoogwoud wordt het minder troosteloos en voorbij Aartswoud komen de Westfriesedijk en Kolhorn in beeld.

In ’t Zand komt Monster 2018 tot een einde. Met elf vertrekken en met tien aankomen, is vreemd, onwezenlijk, jammer, ongebruikelijk en raar. ‘Cor, beterschap en een snel herstel toegewenst!’.

 Na een hartelijk afscheid van Annemiek, Marleen en Bart (die goed op kop blijkt te kunnen) bij de Vlotbrug, volgt de ploegentijdrit naar Jdorp waar schrijver om precies 21.30 uur na 352 kilometer op de deur bonst. De Statters moeten dan nog even en zo kan het gebeuren dat Alex (Nieuw Den Helder) 367 kilometer op zijn schermpje noteert. Waarvan akte.

Een Monster 2019 is een bestuursbeslissing. Op hoog niveau trekken de boven ons gestelden zich komend najaar een weekeindje terug op de hei om hierover te delibereren. Witte rook februari 2019.

Bijzondere waardering voor Marleen en Alex, die geen idee hadden waaraan ze begonnen maar het prima hebben gedaan! Joop & Ria, een geweldige bijdrage: hartelijke bedankt! (adep)

 

 

Verslag driedaagse Vael Ouwe 8, 9 en 10 juni 2018

DRIEDAAGSE VAEL OUWE. 8, 9, 10 JUNI 2018

Verslag is nog zonder fotos i.v.m. een probleem met de server.

Met: Annemiek Bakker (DOK) Cor Dekker (NTFU) Wim Grim (DOK) Gerard Krusemeijer (DOK) Anne de Poel (DOK) Henri Roelofs (RTV Toon Jacobs) Jan Steenvoorden (DOK) en Fred Veer (DOK) Op de bagagewagen: Mary Grim. Goeroe: Gerard.

Tekst: Anne de Poel

We hopen dat de lange periode ‘erg mooi weer’ nog even voortduurt, want het verveelt nooit. Maar helaas is dat niet het geval. Grote Vijand Pluvius duikt op bij het aansnijden van de Houtribdijk in Enkhuizen en is actief tot in Uddel (Veluwe) Wel heb je ooit: wekenlang het karretje na het fietsen spiksplinterschoon weggezet in de boet, er hoeft in de verste verte geen dot poetskatoen aan te pas te komen en nu dit. Goed voor plantjes en je haar, maar niet voor deze OMIL (‘Old Man In Lycra’)

Om twee over acht vrijdag 8 juni vertrekken we bij De Kooy. Op naar Rheden, omgeving Velp / Arnhem, een geplande 190 kilometer, via de Houtribdijk, Lelystad, Harderwijk en Apeldoorn. De route is uitentreuren bestudeerd – kaart, computer, hoofd (meer gefietst daar) – dus er zal weinig misgaan.
Voorzitter Gerard is twee minuten over tijd. De vorige keer drie, dus er is hoop. Onze bagage – twee setjes fietskleding, schone pendekken, de tandenborstel en niet te vergeten een pul zonnebrand – is twee dagen geleden ingeleverd bij Mary Grim, de echtgenote van Wim. Zij speelt geen volgwagen, maar koerst in rechte lijn in haar volgeladen vierwieler naar Rheden. Dat betekent: noodrantsoen en regenjack in de achterzak. Jawel. ‘Op’ Van Ewijcksluis voegt de nestor van het weekend in: Jan (71). We druipen om exact 10.30 uur drijfnat (getver) koffielocatie Checkpoint Charlie binnen, midden op de dijk naar Lelystad. Koffie en gebak van de club en ruim de tijd want de pendelbus die van hier vertrekt, is voor 11.15 uur gereserveerd.

Omdat ze gigantisch bezig zijn met die zeewering vanaf dit punt, kun je fietsend niet verder. (gereed juli 2019) Een pendeldienst laadt jou en je karretje in hechte samenwerking met ons in een busje. Een slimmerik laat gedurende de busreis zijn kilometerteller (Strava?) ‘aan staan’ en binnen de kortste keren wijst het schermpje 79 aan, de snelheid waarmee wij en onze fietsen over de dijk verplaatst worden. Namen noemen doen we niet, het is in elk geval niet de clubkampioen van DOK-Toer (die geen fratsen op zijn stuur heeft) Telt het apparaat ook de afgelegde achttien kilometers? Een ander – minder slim – heeft zijn fiets achterstevoren geparkeerd. Daar wordt de afgelegde afstand van het totaal afgetrokken… Ofwel: hij boert achteruit! Nou ja.

Fietspad Lelystad-Enkhuizen per 1 december tijdelijk gesloten

Fietspad Lelystad-Enkhuizen per 1 december tijdelijk gesloten Versterking Houtribdijk Rijkswaterstaat sluit per 1 december 2017 tijdelijk een deel van het fietspad over de Houtribdijk tussen Lelystad en Enkhuizen. Vanaf dan kunnen fietsers overdag gebruikmaken van een pendelbusje. Dit busje leidt de fietsers en hun fiets op afroep veilig langs de werkzaamheden. De afsluiting is nodig omdat Rijkswaterstaat de de komende jaren versterkt. Het pendelbusje rijdt tussen 2 tijdelijke haltes. Vanuit Lelystad is opstappen met de fiets mogelijk aan het begin van de Houtribdijk, op de parkeerplaats richting de Hurkende Man. Vanuit Enkhuizen kunnen fietsers doorrijden tot Trintelhaven (halverwege de dijk) en daar opstappen. De locatie van de haltes wordt aangegeven met gele bordjes. Bij beide haltes staat een bordje met een telefoonnummer om de pendelbus te bestellen. Vanaf 1 juli 2019 is het hele fietspad over de Houtribdijk definitief weer opengesteld.

Meer info: Website Rijkswaterstaat

In de pendelbus

In Lelystad ontschepen omgeving Hurkende Man. Hij zit er nog steeds. Briljant. Dan na de Batavia en de derde rotonde, links de Knardijk op en deze blijven volgen tot in Harderwijk. Wat mij betreft de mooiste fietsroute naar het ‘vaste land’ van de Veluwe. Rechts de in het nieuws zijnde Oostvaardersplassen. Het fietspaadje is smal en soms wel heel smal als er flinke strobalen dwars over het wegdek(je) liggen. Eigenaar waterschap Zuiderzeeland doet zo te zien weinig aan onderhoud en dat maakt de reputatie er niet beter op.
Jan – even uit balans – maakt een zweefduik in het gras, de gevolgen blijven beperkt. Verderop blokkeren schapen de weg. De grijze viervoeters (soms een zwarte) blijven gelukkig roerloos liggen of stokstijf stilstaan en negeren de acht kleurig geklede fietsers geheel.

Vlak voor Harderwijk nog een valpartij(tje) Het commando is linksom en doorfietsen, maar de kop trekt toch – bocht uit – even aan de remhendels omdat er ook een mogelijkheid tot rechts is. Uw scribent heeft de handjes niet aan de remgrepen en na een lichte aanvaring met Jan ligt ie in het zachte en natte gras. Schade blijft beperkt tot een gebroken handgreep, maar het ding werkt gewoon…

We doorkruisen Harderwijk. De regen houdt ook hier niet op, het lijkt op het fraaie pad door het bos naar Leuvenum en Staverden alleen maar erger te worden. Wat een tranendal. Ook bij Landgoed Staverden is het drijfnat en somber. Te Uddel veroorzaken we in snackbar De Viersprong – soep, patat, koffie – een binnenmeer op de houten vloer. Eenmaal buiten is het droog, een vaal zonnetje breekt door en de stemming slaat om in opgewekt.

Rechtdoor de Aardhuisweg op (6 kilometer vals plat omhoog en omlaag) om einde links Apeldoorn aan te tikken op weg naar de Arnhemsestraat in de richting Beekbergen. Op fietspad Loenen <> Eerbeek loopt Gerard een lekke band op. Hij past de ‘Methode Krusemeijer’ toe: door de lekke een beetje op te pompen om te kijken waar het lek zit, kun je ook (ongeveer) de onheilsplek in de buitenband lokaliseren. En inderdaad, een ongemeen scherp flintertje glas. Gelukkig is het droog … en er zijn vereende krachten. Na Loenen en Eerbeek zoeven we naar Dieren en gaan daar op zoek naar de startplek van de Vael Ouwe morgen zodat we er dan zonder te hoeven spoorzoeken heen kunnen.

Na 190 kilometer waarvan 18 in Jolanda’s Dijkbus arriveren we even na vijven in hotel De Roskam, huiskamer voor twee nachten te Rheden. Het is er ruim, schoon en groot. De bagage is nog onderweg zodat de schrobbeurt even moet wachten. Op het (zonnige!) terras scharen we ons rond een tafel, slepen er acht stoelen bij en bestellen acht (grote) bieren. Vriend Zon neemt een aanvang met het drogen van de fietsschoenen. Hoera.

Vlnr: Annemiek, Wim, Anne, Fred, Henri, Jan, Cor op terras De Roskam. Foto: Gerard

Die zijn doorweekt…sokjes zijn in een vorig leven spierwit, nu gitzwart. Wat regen al niet vermag…Gelukkig heeft de voorzitter oude kranten mee, anders zijn de spatoes (Maleis voor schoenen) morgen niet droog. En dan de fiets: een oud spreekwoord zegt ‘een vieze fiets is niets’ dus wordt er met ondersteuning van de Technische Dienst van het hotel water aangeboord teneinde het karretje schoon te kunnen spoelen. Weliswaar geen hogedrukspuit, maar toch krijgt mijn oude Batavier een flinke poetsbeurt (en een spuitje) in plaats van een douche. Water, een (race)fiets, draaiende delen, lagers, ketting, ik vind het een raar verbond blijven. Na deze opfrissing verdwijnen de fietsen in een keurig afsluitbare fietsenstalling ter opdroging.

Arme Mary; zij staat in de file zo laat ze enigszins terneergeslagen over het praatijzer weten en heeft niemand om tegen te kletsen. Gelukkig zegt Tom af en toe iets tegen haar. Geen lieve woordjes maar iets over het te volgen pad. Plusminus 18.15 uur arriveert ze niettemin opgewekt met onze barang (uitrusting) en na handenschudden, kennismaken en uitgebreid poedelen zitten we om 19.30 uur geknipt en gesteven aan het diner op een ander terras, het dinerterras.
De jongens en meisjes van de bediening delen enthousiast mede wat precies ze zojuist op ons bord hebben gedeponeerd. Je vergeet het terstond want de honger begint stilaan ernstige vormen aan te nemen: veel langer moet het niet duren… Overdreven groot zijn de te verorberen porties niet en buikje is na gezellig tafelen en babbelen maar voor een deel gevuld. Ik spreek voor mezelf…

Op zaterdag zingt een vrolijk deuntje ons wakker. Ons? Gerard, Annemiek en ondergetekende. Miek ligt op een lux kermisbed, vlak voor de open balkondeur. Het was kiezen uit een (stuk duurdere) eenpersoonskamer of deze constructie: bed bijschuiven. Wel zo gezellig …. En een professionele bewaking voor Miek natuurlijk. Na eerder verkregen toestemming (op een in drievoud ingediend rekest) kunnen we al om 07.30 uur ontbijten. Voor niet-fietsers opent de eetzaal om acht uur haar deuren, maar deze regel wordt niet strikt gehandhaafd, want er zitten met ons meer slaperige koppen wakker te worden achter een bak koffie.

Mary (ontbijt wat later, want waarom zou ze zich haasten?) vermaakt zich vandaag op de plek, dat wil zeggen in de hammam, de sauna en misschien wel in het zwembad van het hotel. Relax, baby.
Naar de start wordt het drukker en drukker, maar wij maken ons niet druk. De alternatieve route erheen is een mooi landweggetje tussen de weilanden door, geheel bedacht door Goeroe en de heer of mevrouw G. Armin dan wel collega S. Trava.
De organiserende vereniging is ‘RTC De Veluwerijders’ uit Dieren, een sympathieke fietsvereniging met 180 leden. De Vael Ouwe wordt al sinds 1977 gehouden. Het inschrijven verloopt vlotjes, tenminste als je je NTFU-pas in de aanslag hebt. Vervolgens moet je alsnog op een formulier je geboortedatum invullen, je huis- en je e-mailadres. Om maar eens wat te noemen. En je krijgt een stempelkaart mee.
Van een ingreep aan mijn remhandgreep door een mobiele monteur van FietsNed kan geen sprake zijn. De werkzaamheden ter plekke beperken zich tot kleine handelingen: stuur rechtzetten, bandje op spanning brengen, zadeltje iets bijstellen, spuitje olie hier en daar, remblokje.

Adembenemende Veluwezoom

Na de start is al gauw de Posbank aan de beurt. In volle glorie ligt ze voor ons, en met Mallorca in de benen kan ons niks gebeuren. We komen allen ploeterend, zwetend fietsend boven! Het landschap blijft je daarna verbazen, zo mooi is die Veluwezoom. Het gaat op en neer, grote groepen fietsers en ook de onvermijdelijke autorally is er (weer) Gelukkig rijden ze in tegengestelde richting, maar in afdalingen en bochten is het verstandig goed rechts te houden. De stempelkaart blijft op zak. Geen stempelmens te bespeuren terwijl de verzorgingspost een krentenbol, een banaan en een flesje drinken offreert. Dat is lekker met die warmte. Door maar weer; dan maar geen beker cq. medaille.

Vlak voor Oosterbeek gaat het mis met de Batavier, de stokoude fiets van schrijver.
Ratelende oerwoudgeluiden, een kettingzaag op staal, een ketting die alle kanten opvliegt, de pion en de versnelling blokkeren. Geheel ontredderd staan we in de berm: je probeert wat. Zodra je de beentjes stilhoudt loopt de zaak vast. Body? Benen stil is fataal, vooral lastig in afdalinkjes en in dorpen of steden. Na veel improviseren, licht trappen en voortdurend licht remmend, vindt Kevin Wetzel (op zijn smartphone!) in Arnhem-Zuid Fietsenspecialist Mantel. Kevin is met papa Anton per auto van het hotel in de omgeving naar de start in Dieren gereisd en de jongens fietsen vandaag mee met ons. Mantel Arnhem-Zuid heeft geen tijd als het al zou kunnen en lukken, en het is er – mooi weer – erg druk. Niettemin helpen ze ons vriendelijk, bijvoorbeeld door te bellen naar Mantel-Elst (‘daar sleutelen ze op zaterdagmiddag’) om te laten weten wat eraan schort met het verzoek ons te helpen. Elst ligt niet op de route en de maatjes (m/v) fietsen gewillig mee naar Elst, daarbij het schema voor vandaag (160 km.) Vael Ouwe fietsen – geheel naar de vaantjes helpend. Wonder: de fiets doet het weer even honderd procent. Rara.

In Elst hangend aan de fietshaken wordt de overlijdensakte van de Batavus getekend. Doodsoorzaak: het innerlijke (body) van het achterwiel. Alle inspanning van de monteur ten spijt. ‘Meneer, ik heb een slechte mededeling voor u. Er is niets meer aan te doen’. (hij probeerde te improviseren, want geen body op voorraad) Op exact hetzelfde moment beieren de kerkklokken tegenover de fietsenzaak en komt de lijkwagen voorbij. Bij de kerk drommen mensen samen om de overledene de laatste eer te bewijzen. Toeval? Natuurlijk.
De gehandicapte Batavier en een aangeslagen ik slaan samen het droevige tafereel gade. Ernstig.
Ergo: er kan geen meter meer worden gefietst! Over en uit met de Batavus. De anderen hebben heerlijk een uurtje van koffie zitten genieten op een terras, ik zit al die tijd peentjes te zweten in de fraaie fietsenzaak van Mantel. De monteur is zeker een uur bezig, maar wil geen cent hebben. ‘Service van Mantel, meneer’. Kijk, dat is nog eens fijn. Grote complimenten, firma Mantel!

Goede raad is duur. Topoverleg op het terras. Achterwiel van Anton leasen morgen? Hij fietst immers niet naar Nieuwediep. En past dat dan? Beide wielen hebben een tienvits, dus wie weet. Ik zie Voorrijden Monstertocht dinsdag as. in gevaar komen. Dokter Verdoes heeft op maandag geen spreekuur, dus wat voor oplossing verzinnen we? (voorrijden verplaatsen naar maandag 18)

Onze wegen scheiden zich, de groep vertrekt en Wim belooft terug te komen met zijn limousine om me op te pikken. Het duurt anderhalf uur, maar je zit er prettig en zo’ n beetje alle Elstenaren komen voorbij in de winkelstraat – mensen observeren is amusant tijdverdrijf – en het is prachtig weer.

Wat gebeurt? We tuffen in de Audi Zoveel – Fred is mee voor geestelijke bijstand – naar de finish in Dieren, jatten Antons wiel en klikken dat later bij het hotel probleemloos in in de Batavier. Eureka! Proefritje op het fietspad voor het hotel en het schakelt als een jekko. Batavier accepteert zijn vreemde ‘lichaamsdeel’ liefdevol en ik kan morgen ‘gewoon’ mee naar Den Helder. Een opluchting, doch slaat ook droefenis toe: we hebben vandaag – editie 2018 Vael Ouwe – ongeveer de helft van de geplande 160 kilometer afgelegd… Ik zelfs iets minder, Jan Nestor meer: hij ontsnapt in de loop van de dag uit de groep en kart met gemak de 160 vol. Eeuwige roem voor de sluwe vos uit de polder. De zon is volop gaan schijnen, we zitten aan de finish even lekker bij te komen van de beslommeringen. Er komt geregeld Spa P. (pils) voorbij …

’s Avonds eten bij de buren, een Chinees op 500 meter en houden na afloop een handjesopderugwandeling langs onder andere Begraafplaats en Gedenkpark Heiderust. Er heerst serene rust. Het is een fraaie avond. Op het terras van Roskam (thuis) een halve liter spageel om het af te leren en al op tijd ligt de goegemeente te kooi. Wat een bewogen dag.
Volgend jaar herkansing dan maar? En morgen ook 190 kilometers? En doet het adoptiewiel het wel goed? En wat wordt het weer? Noordoostenwind, weten wij, maar hoeveel, welke windkracht? En blijft het wel droog? Zo maar wat onrustige vragen als je probeert de slaap te vatten … Gelukkig snurken mijn slaapmaatjes niet en kort na het bezoek van Klaas Vaak vallen de oogjes dicht.

Bij het ontbijt de volgende morgen knutselen we een lupaatje (lunchpak) in elkaar. Niet inbegrepen in het arrangement, maar een mens moet het kacheltje brandend zien te houden en veel horeca is op de vroege zondagochtend niet open, zeker niet in de bibleregio.

VTV (Vermoedelijke Tijd Vertrek) 08.15 uur, maar de VTW (Vertrektijd Werkelijk) is 08.37 uur. De route is niet voorgereden en op een punt gaat het even mis. Barneveld staat niet op het papiertje, maar toch belanden we in de eierstad. Als het daar dan ook nog flink openligt, zijn we van het pad af. Een fatsoenlijke omleidingroute ontbreekt en daar kun je boos van worden. Daarna? Van Voorthuizen (tot in Den Helder) heeft schrijver de route in het hoofd. Leien dakje.

Halen we ‘Theetuin Eemnes’, de schitterende, lieflijke en heel ruime plek te Eemnes om te pauzeren? Want dat wordt tijd. De oogjes worden holler en stoppen moet. We halen het na drie en een half uur fietsen. Bikkels! Prachtig weer intussen!

Allen strijken intens blij neer op het vredige, fraaie en lommerrijke terras waar kippetjes en kindertjes tussen de tafeltjes scharrelen. Een prima sfeer heerst. DOK trakteert opnieuw! Dat wordt nog overwerken straks om de kas weer een beetje gevuld te krijgen …

We zitten er bijna een uur. Dan Huizen door waar het centrum ook al open ligt en waar de triatlon van Hilversum ‘oversteekt’. Niettemin vinden we vijf kilometer verder rechts de Meentweg, bos in, om even later bij knooppunt 78 linksaf te slaan, een smal deels onverhard fietspaadje. Verderop gaat het onder de A1 door en na het Admiraal Helfrichpad (een beroemde die Helfrich, want in Dieren hebben ze omgeving startplek ook een laan met die naam) gaat het in Naarden rechts de honkebonk op naar Muiden, vijf kilometer lang met om de 200 meter een drempel. Heul irritant. Links ligt de vaart waarin altijd wel een roeikano door het water klieft. Ook nu.

Bij Ome Ko in Muiden is het als gebruikelijk druk met dit weer. Jaren komen we er om koffie te drinken of iets sterkers. Het bruine etablissement is in die tijd 21 uur per etmaal open: van 03.00 uur tot 06.00 uur dicht. Rechtsaf (Zeestraat) langs Muidense forten en over smalle paadjes de Diemerzeedijk op naar Amsterdam-IJburg. Na de BH-brug bij S114 rechts de Schellingwouderbrug op. Op naar Purmerend. De wind wakkert aan hier op de vlakte, maar wij van Noord-Holland weten niet anders. In P’end belanden we op verzoek van Fred op een busbankje ten behoeve van de inwendige mens. Eten moet. Het is er aangenaam warm, wat een verschil met vrijdag jl. We overwegen hierna een korte stop (koel drankje) in Middenbeemster, maar dat is te dicht op dit pauzetje. Je bent dan net weer op gang. Het wordt Avenhorn, de tent waar tussen de gelagkamer en het terras een drukke weg loopt en het bedienend personeel (maar jij ook) constant links dan weer rechts dan weer links moet kijken. Tijd voor een zebra, of een verkeerslicht, dunkt me, maar sinds mensenheugenis is deze situatie hier zo.

Gevaarlijk terras te Avenhorn met vlnr: Fred (half zichtbaar) Anne, Jan, Wim en Henri

Op de Westfriesgedijk kruisend met de Slikkerdijk nabij Anna P. neemt Jan met een vrolijk ‘bedankt’ afscheid, Annemiek doet dat een stukje verder, in haar woonstee ’t Zand. Om 18.15 uur is afdeling Julianadorp na 193 vandaagse kilometers thuis, waar ik verdrietig constateer dit weekend ‘maar’ 425 kilometer gefietst te hebben in plaats van de verwachte 540. De medestrijders komen door al die wonderlijke gebeurtenissen ook niet aan dat getal.

Jongens en meisje, het spijt de Batavier en mij oprecht. (adep)

theo schra

rabobank

govers

Forte

Loek

kolkman

Bpouwcenter Govers

De Mossel Projectafbouw

DOK op Social Media

Weer

Weersverwachting Den Helder

HRTC DOK

Guldemondweg Postbus 4018 1780 HA Den Helder Tel. 0223 637 576

Route