Er kunnen verschillende omstandigheden zijn dat je een tocht adembenemend vindt. Het kan de natuur zijn waar je doorheen fietst of het weer. Het duingebied van Schoorl is wel eens betiteld als ’s werelds mooiste natuurgebied, maar dat valt mij niet meer op. De verschillende “luchten” met regen-, en onweerswolken waren bijzonder, maar echt adembenemend was de koele wind. Deze wind kwam uit zuidwestelijke richting en deze benam ons van onze adem. Zeker in het begin waarbij we van het DOK-parkoers naar de duinenrij reden.

Vier fietsers meldden zich voor deze tocht, waaronder Jan Beets een bekende van Wim Erkelens Cooke (reed zelf ook mee) en Annemiek Bakker. Via de Doggersvaart en Mariëndal kwamen we bij strandslag Duinoord op het fietspad door de duinen. Een afwisselend fietspad met beklimmingen, afdalingen en voldoende bochten. In deze periode, zonder badgasten, een leuke route om overheen te fietsen. De vele hardlopers die ons tegemoet liepen hielden (ook) keurig rechts, zodat wij geen last van elkaar hadden.  Opboksend  tegen de wind komt ook Jan op kop te fietsen. Jan fietst wel heel erg gemakkelijk tegen de wind in en wij moeten alle zeilen bijzetten om gelijk op met hem te rijden. Ook langs de dijk van Petten naar Hargen rijdt Jan aan kop stevig door. We rijden tegen een stevige wind in met een gangetje van rond de 30km/u. Je schiet wel op zo, maar ik probeer Jan toch een beetje in te tomen. Als we bij de rotonde van Hargen aan Zee aankomen zegt Jan om te draaien en weer op huis aan te gaan om op tijd bij de voetbalwedstrijd van AZ tegen Ajax aanwezig te kunnen zijn. Wij rijden met zijn drieën in een rustig tempo, door het duingebied, naar Schoorl.

Het weer was onderweg heel wisselend met lichte regen, hagel en ook zelfs zonneschijn. Eigenlijk was het best lekker fietsweer en hebben de thuisblijvers ongelijk gekregen. Op de weg terug naar het noorden zien we de duinen(rij) nog wel als we over de lange Belkmerweg rijden. Bij Stolperbrug steken we het kaneel over om naar  ’t Zand te komen. Hier is de vlotbrug in onderhoud en dus verwijderd van zijn plaats. Er licht wel een schuit/schip klaar die personen en fietsen vervoerd. Helaas is de vaartijd te kort voor koffie of iets anders, maar je zal er ook niet zeeziek op worden. Na deze overtocht rijden we via de Parallelweg langs de N9 richting het DOK-terrein dat we niet meer betreden. We gaan namelijk direct op huis aan.

Groet Gerard Krusemeijer