DRIEDAAGSE VAEL OUWE. 8, 9, 10 JUNI 2018

Verslag is nog zonder fotos i.v.m. een probleem met de server.

Met: Annemiek Bakker (DOK) Cor Dekker (NTFU) Wim Grim (DOK) Gerard Krusemeijer (DOK) Anne de Poel (DOK) Henri Roelofs (RTV Toon Jacobs) Jan Steenvoorden (DOK) en Fred Veer (DOK) Op de bagagewagen: Mary Grim. Goeroe: Gerard.

Tekst: Anne de Poel

We hopen dat de lange periode ‘erg mooi weer’ nog even voortduurt, want het verveelt nooit. Maar helaas is dat niet het geval. Grote Vijand Pluvius duikt op bij het aansnijden van de Houtribdijk in Enkhuizen en is actief tot in Uddel (Veluwe) Wel heb je ooit: wekenlang het karretje na het fietsen spiksplinterschoon weggezet in de boet, er hoeft in de verste verte geen dot poetskatoen aan te pas te komen en nu dit. Goed voor plantjes en je haar, maar niet voor deze OMIL (‘Old Man In Lycra’)

Om twee over acht vrijdag 8 juni vertrekken we bij De Kooy. Op naar Rheden, omgeving Velp / Arnhem, een geplande 190 kilometer, via de Houtribdijk, Lelystad, Harderwijk en Apeldoorn. De route is uitentreuren bestudeerd – kaart, computer, hoofd (meer gefietst daar) – dus er zal weinig misgaan.
Voorzitter Gerard is twee minuten over tijd. De vorige keer drie, dus er is hoop. Onze bagage – twee setjes fietskleding, schone pendekken, de tandenborstel en niet te vergeten een pul zonnebrand – is twee dagen geleden ingeleverd bij Mary Grim, de echtgenote van Wim. Zij speelt geen volgwagen, maar koerst in rechte lijn in haar volgeladen vierwieler naar Rheden. Dat betekent: noodrantsoen en regenjack in de achterzak. Jawel. ‘Op’ Van Ewijcksluis voegt de nestor van het weekend in: Jan (71). We druipen om exact 10.30 uur drijfnat (getver) koffielocatie Checkpoint Charlie binnen, midden op de dijk naar Lelystad. Koffie en gebak van de club en ruim de tijd want de pendelbus die van hier vertrekt, is voor 11.15 uur gereserveerd.

Omdat ze gigantisch bezig zijn met die zeewering vanaf dit punt, kun je fietsend niet verder. (gereed juli 2019) Een pendeldienst laadt jou en je karretje in hechte samenwerking met ons in een busje. Een slimmerik laat gedurende de busreis zijn kilometerteller (Strava?) ‘aan staan’ en binnen de kortste keren wijst het schermpje 79 aan, de snelheid waarmee wij en onze fietsen over de dijk verplaatst worden. Namen noemen doen we niet, het is in elk geval niet de clubkampioen van DOK-Toer (die geen fratsen op zijn stuur heeft) Telt het apparaat ook de afgelegde achttien kilometers? Een ander – minder slim – heeft zijn fiets achterstevoren geparkeerd. Daar wordt de afgelegde afstand van het totaal afgetrokken… Ofwel: hij boert achteruit! Nou ja.

Fietspad Lelystad-Enkhuizen per 1 december tijdelijk gesloten

Fietspad Lelystad-Enkhuizen per 1 december tijdelijk gesloten Versterking Houtribdijk Rijkswaterstaat sluit per 1 december 2017 tijdelijk een deel van het fietspad over de Houtribdijk tussen Lelystad en Enkhuizen. Vanaf dan kunnen fietsers overdag gebruikmaken van een pendelbusje. Dit busje leidt de fietsers en hun fiets op afroep veilig langs de werkzaamheden. De afsluiting is nodig omdat Rijkswaterstaat de de komende jaren versterkt. Het pendelbusje rijdt tussen 2 tijdelijke haltes. Vanuit Lelystad is opstappen met de fiets mogelijk aan het begin van de Houtribdijk, op de parkeerplaats richting de Hurkende Man. Vanuit Enkhuizen kunnen fietsers doorrijden tot Trintelhaven (halverwege de dijk) en daar opstappen. De locatie van de haltes wordt aangegeven met gele bordjes. Bij beide haltes staat een bordje met een telefoonnummer om de pendelbus te bestellen. Vanaf 1 juli 2019 is het hele fietspad over de Houtribdijk definitief weer opengesteld.

Meer info: Website Rijkswaterstaat

In de pendelbus

In Lelystad ontschepen omgeving Hurkende Man. Hij zit er nog steeds. Briljant. Dan na de Batavia en de derde rotonde, links de Knardijk op en deze blijven volgen tot in Harderwijk. Wat mij betreft de mooiste fietsroute naar het ‘vaste land’ van de Veluwe. Rechts de in het nieuws zijnde Oostvaardersplassen. Het fietspaadje is smal en soms wel heel smal als er flinke strobalen dwars over het wegdek(je) liggen. Eigenaar waterschap Zuiderzeeland doet zo te zien weinig aan onderhoud en dat maakt de reputatie er niet beter op.
Jan – even uit balans – maakt een zweefduik in het gras, de gevolgen blijven beperkt. Verderop blokkeren schapen de weg. De grijze viervoeters (soms een zwarte) blijven gelukkig roerloos liggen of stokstijf stilstaan en negeren de acht kleurig geklede fietsers geheel.

Vlak voor Harderwijk nog een valpartij(tje) Het commando is linksom en doorfietsen, maar de kop trekt toch – bocht uit – even aan de remhendels omdat er ook een mogelijkheid tot rechts is. Uw scribent heeft de handjes niet aan de remgrepen en na een lichte aanvaring met Jan ligt ie in het zachte en natte gras. Schade blijft beperkt tot een gebroken handgreep, maar het ding werkt gewoon…

We doorkruisen Harderwijk. De regen houdt ook hier niet op, het lijkt op het fraaie pad door het bos naar Leuvenum en Staverden alleen maar erger te worden. Wat een tranendal. Ook bij Landgoed Staverden is het drijfnat en somber. Te Uddel veroorzaken we in snackbar De Viersprong – soep, patat, koffie – een binnenmeer op de houten vloer. Eenmaal buiten is het droog, een vaal zonnetje breekt door en de stemming slaat om in opgewekt.

Rechtdoor de Aardhuisweg op (6 kilometer vals plat omhoog en omlaag) om einde links Apeldoorn aan te tikken op weg naar de Arnhemsestraat in de richting Beekbergen. Op fietspad Loenen <> Eerbeek loopt Gerard een lekke band op. Hij past de ‘Methode Krusemeijer’ toe: door de lekke een beetje op te pompen om te kijken waar het lek zit, kun je ook (ongeveer) de onheilsplek in de buitenband lokaliseren. En inderdaad, een ongemeen scherp flintertje glas. Gelukkig is het droog … en er zijn vereende krachten. Na Loenen en Eerbeek zoeven we naar Dieren en gaan daar op zoek naar de startplek van de Vael Ouwe morgen zodat we er dan zonder te hoeven spoorzoeken heen kunnen.

Na 190 kilometer waarvan 18 in Jolanda’s Dijkbus arriveren we even na vijven in hotel De Roskam, huiskamer voor twee nachten te Rheden. Het is er ruim, schoon en groot. De bagage is nog onderweg zodat de schrobbeurt even moet wachten. Op het (zonnige!) terras scharen we ons rond een tafel, slepen er acht stoelen bij en bestellen acht (grote) bieren. Vriend Zon neemt een aanvang met het drogen van de fietsschoenen. Hoera.

Vlnr: Annemiek, Wim, Anne, Fred, Henri, Jan, Cor op terras De Roskam. Foto: Gerard

Die zijn doorweekt…sokjes zijn in een vorig leven spierwit, nu gitzwart. Wat regen al niet vermag…Gelukkig heeft de voorzitter oude kranten mee, anders zijn de spatoes (Maleis voor schoenen) morgen niet droog. En dan de fiets: een oud spreekwoord zegt ‘een vieze fiets is niets’ dus wordt er met ondersteuning van de Technische Dienst van het hotel water aangeboord teneinde het karretje schoon te kunnen spoelen. Weliswaar geen hogedrukspuit, maar toch krijgt mijn oude Batavier een flinke poetsbeurt (en een spuitje) in plaats van een douche. Water, een (race)fiets, draaiende delen, lagers, ketting, ik vind het een raar verbond blijven. Na deze opfrissing verdwijnen de fietsen in een keurig afsluitbare fietsenstalling ter opdroging.

Arme Mary; zij staat in de file zo laat ze enigszins terneergeslagen over het praatijzer weten en heeft niemand om tegen te kletsen. Gelukkig zegt Tom af en toe iets tegen haar. Geen lieve woordjes maar iets over het te volgen pad. Plusminus 18.15 uur arriveert ze niettemin opgewekt met onze barang (uitrusting) en na handenschudden, kennismaken en uitgebreid poedelen zitten we om 19.30 uur geknipt en gesteven aan het diner op een ander terras, het dinerterras.
De jongens en meisjes van de bediening delen enthousiast mede wat precies ze zojuist op ons bord hebben gedeponeerd. Je vergeet het terstond want de honger begint stilaan ernstige vormen aan te nemen: veel langer moet het niet duren… Overdreven groot zijn de te verorberen porties niet en buikje is na gezellig tafelen en babbelen maar voor een deel gevuld. Ik spreek voor mezelf…

Op zaterdag zingt een vrolijk deuntje ons wakker. Ons? Gerard, Annemiek en ondergetekende. Miek ligt op een lux kermisbed, vlak voor de open balkondeur. Het was kiezen uit een (stuk duurdere) eenpersoonskamer of deze constructie: bed bijschuiven. Wel zo gezellig …. En een professionele bewaking voor Miek natuurlijk. Na eerder verkregen toestemming (op een in drievoud ingediend rekest) kunnen we al om 07.30 uur ontbijten. Voor niet-fietsers opent de eetzaal om acht uur haar deuren, maar deze regel wordt niet strikt gehandhaafd, want er zitten met ons meer slaperige koppen wakker te worden achter een bak koffie.

Mary (ontbijt wat later, want waarom zou ze zich haasten?) vermaakt zich vandaag op de plek, dat wil zeggen in de hammam, de sauna en misschien wel in het zwembad van het hotel. Relax, baby.
Naar de start wordt het drukker en drukker, maar wij maken ons niet druk. De alternatieve route erheen is een mooi landweggetje tussen de weilanden door, geheel bedacht door Goeroe en de heer of mevrouw G. Armin dan wel collega S. Trava.
De organiserende vereniging is ‘RTC De Veluwerijders’ uit Dieren, een sympathieke fietsvereniging met 180 leden. De Vael Ouwe wordt al sinds 1977 gehouden. Het inschrijven verloopt vlotjes, tenminste als je je NTFU-pas in de aanslag hebt. Vervolgens moet je alsnog op een formulier je geboortedatum invullen, je huis- en je e-mailadres. Om maar eens wat te noemen. En je krijgt een stempelkaart mee.
Van een ingreep aan mijn remhandgreep door een mobiele monteur van FietsNed kan geen sprake zijn. De werkzaamheden ter plekke beperken zich tot kleine handelingen: stuur rechtzetten, bandje op spanning brengen, zadeltje iets bijstellen, spuitje olie hier en daar, remblokje.

Adembenemende Veluwezoom

Na de start is al gauw de Posbank aan de beurt. In volle glorie ligt ze voor ons, en met Mallorca in de benen kan ons niks gebeuren. We komen allen ploeterend, zwetend fietsend boven! Het landschap blijft je daarna verbazen, zo mooi is die Veluwezoom. Het gaat op en neer, grote groepen fietsers en ook de onvermijdelijke autorally is er (weer) Gelukkig rijden ze in tegengestelde richting, maar in afdalingen en bochten is het verstandig goed rechts te houden. De stempelkaart blijft op zak. Geen stempelmens te bespeuren terwijl de verzorgingspost een krentenbol, een banaan en een flesje drinken offreert. Dat is lekker met die warmte. Door maar weer; dan maar geen beker cq. medaille.

Vlak voor Oosterbeek gaat het mis met de Batavier, de stokoude fiets van schrijver.
Ratelende oerwoudgeluiden, een kettingzaag op staal, een ketting die alle kanten opvliegt, de pion en de versnelling blokkeren. Geheel ontredderd staan we in de berm: je probeert wat. Zodra je de beentjes stilhoudt loopt de zaak vast. Body? Benen stil is fataal, vooral lastig in afdalinkjes en in dorpen of steden. Na veel improviseren, licht trappen en voortdurend licht remmend, vindt Kevin Wetzel (op zijn smartphone!) in Arnhem-Zuid Fietsenspecialist Mantel. Kevin is met papa Anton per auto van het hotel in de omgeving naar de start in Dieren gereisd en de jongens fietsen vandaag mee met ons. Mantel Arnhem-Zuid heeft geen tijd als het al zou kunnen en lukken, en het is er – mooi weer – erg druk. Niettemin helpen ze ons vriendelijk, bijvoorbeeld door te bellen naar Mantel-Elst (‘daar sleutelen ze op zaterdagmiddag’) om te laten weten wat eraan schort met het verzoek ons te helpen. Elst ligt niet op de route en de maatjes (m/v) fietsen gewillig mee naar Elst, daarbij het schema voor vandaag (160 km.) Vael Ouwe fietsen – geheel naar de vaantjes helpend. Wonder: de fiets doet het weer even honderd procent. Rara.

In Elst hangend aan de fietshaken wordt de overlijdensakte van de Batavus getekend. Doodsoorzaak: het innerlijke (body) van het achterwiel. Alle inspanning van de monteur ten spijt. ‘Meneer, ik heb een slechte mededeling voor u. Er is niets meer aan te doen’. (hij probeerde te improviseren, want geen body op voorraad) Op exact hetzelfde moment beieren de kerkklokken tegenover de fietsenzaak en komt de lijkwagen voorbij. Bij de kerk drommen mensen samen om de overledene de laatste eer te bewijzen. Toeval? Natuurlijk.
De gehandicapte Batavier en een aangeslagen ik slaan samen het droevige tafereel gade. Ernstig.
Ergo: er kan geen meter meer worden gefietst! Over en uit met de Batavus. De anderen hebben heerlijk een uurtje van koffie zitten genieten op een terras, ik zit al die tijd peentjes te zweten in de fraaie fietsenzaak van Mantel. De monteur is zeker een uur bezig, maar wil geen cent hebben. ‘Service van Mantel, meneer’. Kijk, dat is nog eens fijn. Grote complimenten, firma Mantel!

Goede raad is duur. Topoverleg op het terras. Achterwiel van Anton leasen morgen? Hij fietst immers niet naar Nieuwediep. En past dat dan? Beide wielen hebben een tienvits, dus wie weet. Ik zie Voorrijden Monstertocht dinsdag as. in gevaar komen. Dokter Verdoes heeft op maandag geen spreekuur, dus wat voor oplossing verzinnen we? (voorrijden verplaatsen naar maandag 18)

Onze wegen scheiden zich, de groep vertrekt en Wim belooft terug te komen met zijn limousine om me op te pikken. Het duurt anderhalf uur, maar je zit er prettig en zo’ n beetje alle Elstenaren komen voorbij in de winkelstraat – mensen observeren is amusant tijdverdrijf – en het is prachtig weer.

Wat gebeurt? We tuffen in de Audi Zoveel – Fred is mee voor geestelijke bijstand – naar de finish in Dieren, jatten Antons wiel en klikken dat later bij het hotel probleemloos in in de Batavier. Eureka! Proefritje op het fietspad voor het hotel en het schakelt als een jekko. Batavier accepteert zijn vreemde ‘lichaamsdeel’ liefdevol en ik kan morgen ‘gewoon’ mee naar Den Helder. Een opluchting, doch slaat ook droefenis toe: we hebben vandaag – editie 2018 Vael Ouwe – ongeveer de helft van de geplande 160 kilometer afgelegd… Ik zelfs iets minder, Jan Nestor meer: hij ontsnapt in de loop van de dag uit de groep en kart met gemak de 160 vol. Eeuwige roem voor de sluwe vos uit de polder. De zon is volop gaan schijnen, we zitten aan de finish even lekker bij te komen van de beslommeringen. Er komt geregeld Spa P. (pils) voorbij …

’s Avonds eten bij de buren, een Chinees op 500 meter en houden na afloop een handjesopderugwandeling langs onder andere Begraafplaats en Gedenkpark Heiderust. Er heerst serene rust. Het is een fraaie avond. Op het terras van Roskam (thuis) een halve liter spageel om het af te leren en al op tijd ligt de goegemeente te kooi. Wat een bewogen dag.
Volgend jaar herkansing dan maar? En morgen ook 190 kilometers? En doet het adoptiewiel het wel goed? En wat wordt het weer? Noordoostenwind, weten wij, maar hoeveel, welke windkracht? En blijft het wel droog? Zo maar wat onrustige vragen als je probeert de slaap te vatten … Gelukkig snurken mijn slaapmaatjes niet en kort na het bezoek van Klaas Vaak vallen de oogjes dicht.

Bij het ontbijt de volgende morgen knutselen we een lupaatje (lunchpak) in elkaar. Niet inbegrepen in het arrangement, maar een mens moet het kacheltje brandend zien te houden en veel horeca is op de vroege zondagochtend niet open, zeker niet in de bibleregio.

VTV (Vermoedelijke Tijd Vertrek) 08.15 uur, maar de VTW (Vertrektijd Werkelijk) is 08.37 uur. De route is niet voorgereden en op een punt gaat het even mis. Barneveld staat niet op het papiertje, maar toch belanden we in de eierstad. Als het daar dan ook nog flink openligt, zijn we van het pad af. Een fatsoenlijke omleidingroute ontbreekt en daar kun je boos van worden. Daarna? Van Voorthuizen (tot in Den Helder) heeft schrijver de route in het hoofd. Leien dakje.

Halen we ‘Theetuin Eemnes’, de schitterende, lieflijke en heel ruime plek te Eemnes om te pauzeren? Want dat wordt tijd. De oogjes worden holler en stoppen moet. We halen het na drie en een half uur fietsen. Bikkels! Prachtig weer intussen!

Allen strijken intens blij neer op het vredige, fraaie en lommerrijke terras waar kippetjes en kindertjes tussen de tafeltjes scharrelen. Een prima sfeer heerst. DOK trakteert opnieuw! Dat wordt nog overwerken straks om de kas weer een beetje gevuld te krijgen …

We zitten er bijna een uur. Dan Huizen door waar het centrum ook al open ligt en waar de triatlon van Hilversum ‘oversteekt’. Niettemin vinden we vijf kilometer verder rechts de Meentweg, bos in, om even later bij knooppunt 78 linksaf te slaan, een smal deels onverhard fietspaadje. Verderop gaat het onder de A1 door en na het Admiraal Helfrichpad (een beroemde die Helfrich, want in Dieren hebben ze omgeving startplek ook een laan met die naam) gaat het in Naarden rechts de honkebonk op naar Muiden, vijf kilometer lang met om de 200 meter een drempel. Heul irritant. Links ligt de vaart waarin altijd wel een roeikano door het water klieft. Ook nu.

Bij Ome Ko in Muiden is het als gebruikelijk druk met dit weer. Jaren komen we er om koffie te drinken of iets sterkers. Het bruine etablissement is in die tijd 21 uur per etmaal open: van 03.00 uur tot 06.00 uur dicht. Rechtsaf (Zeestraat) langs Muidense forten en over smalle paadjes de Diemerzeedijk op naar Amsterdam-IJburg. Na de BH-brug bij S114 rechts de Schellingwouderbrug op. Op naar Purmerend. De wind wakkert aan hier op de vlakte, maar wij van Noord-Holland weten niet anders. In P’end belanden we op verzoek van Fred op een busbankje ten behoeve van de inwendige mens. Eten moet. Het is er aangenaam warm, wat een verschil met vrijdag jl. We overwegen hierna een korte stop (koel drankje) in Middenbeemster, maar dat is te dicht op dit pauzetje. Je bent dan net weer op gang. Het wordt Avenhorn, de tent waar tussen de gelagkamer en het terras een drukke weg loopt en het bedienend personeel (maar jij ook) constant links dan weer rechts dan weer links moet kijken. Tijd voor een zebra, of een verkeerslicht, dunkt me, maar sinds mensenheugenis is deze situatie hier zo.

Gevaarlijk terras te Avenhorn met vlnr: Fred (half zichtbaar) Anne, Jan, Wim en Henri

Op de Westfriesgedijk kruisend met de Slikkerdijk nabij Anna P. neemt Jan met een vrolijk ‘bedankt’ afscheid, Annemiek doet dat een stukje verder, in haar woonstee ’t Zand. Om 18.15 uur is afdeling Julianadorp na 193 vandaagse kilometers thuis, waar ik verdrietig constateer dit weekend ‘maar’ 425 kilometer gefietst te hebben in plaats van de verwachte 540. De medestrijders komen door al die wonderlijke gebeurtenissen ook niet aan dat getal.

Jongens en meisje, het spijt de Batavier en mij oprecht. (adep)