Domper op Monstertocht 23 juni 2018

Opgewekt stapt het gezelschap (ook wel bikkels genoemd) om exact 05.30 uur te ’t Zand op, maar eerst handjes schudden. Bart Kesteloo (63, Anna Paulownese marineman met FLO) is een nieuw gezicht voor de meesten van ons, maar hij mag gewoon mee.
We zijn met elf: Annemiek en (dochter) Marleen Bakker, Cor Dekker, Gerrit de Bruijn, de eerder genoemde Bart, Alex Kohn, Gerard Krusemeijer (voorzitter) Willem Mulder, Anne de Poel (schrijver) Henri Roelofs en André Struijk. Er zitten ervaringsbikkels in de groep om niet te zeggen oude rotten: Annemiek, Gerard, Henri, André, ondergetekende. Henri R. is clubbladschrijver bij en prominent lid van de RTV Toon Jacobs hier ter stede. Van zijn hand verschijnt in de verenigingskrant vast wel een spannend verhaal. Alex (29) is het jongste lid van DOK-Toer en schoonzoon van Wim Erkelens Cooke, de Christian Prudhomme van de Tour de Lasalle. Willem Mulder is de Willem Mulder (Verdoes) en good old Ger de Bruijn (op een na oudste vandaag) is net als vorig jaar, ook weer van de partij. Fietstechnologisch gezien (en ook in andere opzichten) kun je hem er heul best bij hebben. Huiskamervraag: wie is vandaag de oudste?

Marleen niet. Zij is 21, studeert in Groningen (Gedrags- en Neurowetenschappen) en na dit jaar heeft ze haar Bachelor. Dan twee jaar door voor de Master. In Gedrag kan ze vandaag flink praktijk opdoen en we zien dan ook een stevige evaluatie tegemoet. Grootste fietsprestaties van M.: Winter- en Zomerelfstedentochten (240 kilometer)

In de aanloop is de groep groter, maar om diverse redenen hebben Jan Steenvoorden, Gerard Top, Maarten Oost, Wim Grim, Fred Veer en Wim Erkelens Cooke – allemaal al eerder meegedaan – helaas moeten afzeggen.

De Monstertocht is een clubtocht, dat wil zeggen ‘alleen bestemd voor leden’, maar dit criterium wordt door het bestuur ruimhartig gehanteerd. De deelnamekosten zijn voor niet-leden vijf euro hoger. Door dat besloten karakter is er ook geen (openbare) publiciteit. Dat een buitenstaander weet heeft van de tocht komt doordat er in kringen (intern DOK, door-de-weekfietsers, kombuis, de RTV) over wordt gepraat. Er hebben maximaal zeventien(!) mensen op de lijst gestaan (zie boven) erg veel meer zullen het er nooit worden, want spreek je over een zware dag, een prestatie, dan hebben we er hier een te pakken: 350 kilometer op een (1) dag! Dat doen ze je in de Tour de France, de Giro, de Vuelta (en in de Tour de Lasalle) niet na. Je weet pas wat het is, als je ‘m gedaan hebt!

VERTREK

De fietsen glimmen tegen je op, de kettingen zijn geolied en staan strak. De gezichten ook strak? Welnee, het goede humeur spat ervan af, dat ziet iedere leek. Wel is het fris: een enkeling gaat geheel zonder arm- en beenstukken, een lange broek of wat dan ook van start (namen noemen doen we niet. (G. Krusemeijer) de meesten hebben voor bedekking gekozen. Primeur: de voorzitter is netjes op tijd in ’t Zand. Bravo! Meestal is de preses twee, drie minuten over tijd.
Als je ergens niet bent, ben je of te vroeg of te laat’ (Cruijffiaanse wijsheid) Toch is er nu ook een minpunt: hij heeft opdracht bij Kooypunt de koppen uit Den Helder (Alex, André, Henri) te tellen en dan als kwartet naar ’t Zand te stomen om zich bij de rest te voegen, maar er arriveert een trio bij de buslus in het dorp. Waar is afgevaardigde Roelofs? Die arme jongen tikt in zijn dooie eentje (bagage op de bult) om 05.20 uur tegen het Zandse venster.

Wegkapitein Anne heet ons welkom en wenst ieder een prettige dag en benadrukt ‘veilig rijden’. Dat die wens niet altijd leidt tot ‘prettig’ wordt later pijnlijk duidelijk.

Ervaren steun en toeverlaat Joop Kos (72) is present met de volgwagen, die aan de buitenkant niet op een SRV-wagen lijkt, maar binnen wel: er is mondvoorraad voor drie weken Spitsbergen. Echtgenote Ria heeft als ervaringsdeskundige – op de meeste Monsters al die jaren fietst ze mee – hier ongetwijfeld de hand in gehad. Ook ingeladen: een bankje uit de kleedkamer van DOK en twee klapstoelen, twee reservewielen van Gerrit in zakken/tassen en niet te vergeten een hogedrukpomp en een grote vuilniszak want we laten geen snippertje afval achter.

Het is stil op straat. Op dit vroege zaterdagmorgenuur ligt Nederland nog stevig te knorren. Dat is mooi; kunnen we een beetje doorrijden, ondersteund door noordwestenwind kracht drie onder een dik wolkendek. Heel erg warm en windstil wordt het niet vandaag en dat impliceert weinig toeristische rechtopfietsers met kroost, al of niet in een fietskarretje, op ’s lands wielerpaden. Niet verkeerd, alleen zie ik het liever een graadje of tien warmer.

Terras pont Buitenhuizen.

Na de Belkmerweg, SBE (Schoorl, Bergen, Egmond) steken we bij Limmen door naar Uitgeest waar er een stuk weg uitligt. Het wordt er op het end natuurlijk alleen maar mooier van. Drie minuten klunen en de ellende is voorbij. Bij de ‘Krokodil’ nabij Busch en Dam duiken we het spoor over en de polder in. De polder met de forten. Joop – adequate routebeschrijving onder handbereik – staat net over het spoor al te wachten.

BAF …

Bij Pont Buitenhuizen zuidkant nemen we het terras van de nog gesloten koffietent – het is half acht – in bezit om er eigen koffie en een voortreffelijke punt appeltaart (‘dank Bart en Cor’) met slagroom naar binnen te schuiven. Linksaf en even later rechtsaf de Machineweg in de richting Halfweg op.
Daar, direct na de haakse bocht, gaat het mis. Een zo te zien nogal luie kat zit in de linkerberm doodstil en onbeweeglijk te wezen. Als de achtersten – Willem en Cor – passeren, staat het beest echter plots op om over te steken. Bats, daar ligt Cor met een klap en een afgrijselijke gil op het wegdek. Een heel lelijke val! Grote schaafwond op de knie, maar erger: Cor is even buitenwesten, weet niet wat hij aan het doen is en klaagt over pijn in de rug (ribben?) We overwegen 112 te bellen, maar gaandeweg gezeten op de passagiersstoel (Cor komt zelf overeind) komt het ‘hoofd’ er weer bij. In overleg met Cor besluiten we echtgenote Ria te bellen. Ze kan hem dan eventueel ophalen. Op de mobiel lukt dat niet, maar Cor zelf belt Ria even later op het vaste nummer om haar te verwittigen, gerust te stellen en om een afspraak te maken: Joop rijdt Cor en fiets naar rotonde Kooimeer in de Kaasstad, Ria komt hem daar oppikken bij het benzinestation. Dringend advies: door naar de Eerste Hulp!

Het oponthoud hier duurt twintig minuten en enigszins uit het veld geslagen besluiten we de tocht door te zetten, maar een domper is dit wel. Vertrekken met elf, terugkeren met tien … Het zijn dingen die je niet wilt, maar een ongeluk ligt altijd op de loer en dat nou juist Cor dit moet overkomen. Hij is de afgelopen weken erg met de Monstertocht bezig, maakt bewust veel kilometers (Vael Ouwe op en neer) en gaat supergemotiveerd van start vanochtend, verheugt zich er erg op en wil zijn grootste fietsafstand (300 km. Monster 2016) overschrijden. Enzovoorts en zo verder en dan dit.

BLUBBLUB

Voorlopig rijden wij (dus) zonder ondersteuning (en is het stil in de groep) maar ieder heeft een noodrantsoentje in de achterzak en we overleven dat wel. Na Halfweg de saaie, negentien kilometerlange Ringvaart op naar Aalsmeer en door via Kudelstaart (aan de Westeinderplas) Bilderdam, Langeraar (fietspaadje door de Langeraarse Plassen) Papenveer, Aarlanderveen en Korteraar. Door Zwammerdam-Centrum en op naar Bodegraven om daar de Reeuwijkse Plassen in te duiken. Niet letterlijk hoewel André – die weer helemaal terug lijkt na een wat mindere periode qua gezondheid – daar anders over denkt. In de bocht ligt wat grind en bij het ontwijken ervan waaiert André iets te wijd uit, kan niet op tijd corrigeren en belandt – blubblub – in de sloot. Kroos en groen tot in de oren, het fietspak (schoenen!) volledig nat, krabbelt A. de wallenkant op om te schade op te nemen en zijn Dokjack uit te wringen. Droge kleding is mee, maar ja in de auto en waar is Joop? Onderweg naar en van Alkmaar …
De fiets heeft de duik goed doorstaan, zoveel is duidelijk na een korte inspectie door Willem. Het natte pak zal maar traag drogen, want het weer is bewolkt en niet warm. Gelukkig is het droog, maar waar is de zon als je haar nodig hebt? Na van alle schrik bekomen te zijn en nadat André zich heeft herpakt, gaan we daadwerkelijk de Prachtige Plassen in. Het is daar heel fraai fietsen. Eenmaal eruit en vlak voor Haastrecht meldt Joop over het mobiele praatijzer bij de pont in Bergambacht (grens Waal <> Lek) te staan. Dat is knap en de opdracht is: blijf daar stokstijf stilstaan, want in een klein halfuurtje zijn wij er ook. Aldus geschiedt. Eenmaal op de pont probeer ik conform de afspraak contact te leggen met de kantine van de Dordtse fietsclub ‘De Mol’- bekend van ‘Zwijndrecht – Zwijndrecht’, om onze komst te melden, maar het blijft stil aan de andere kant van de lijn. Dan maar de Heijnen van De Mol (kantinebaas Co) privé gebeld, maar helaas ook geen ketak. Of de afspraak is totaal vergeten, of Co is al onderweg naar de club, ‘De Mol’ is opgeheven intussen, of het clubgebouw is afgebrand. Je weet het niet.

Vlnr: Bart, Annemiek, Marleen, André.

Kodakmomenten: fotograaf van dienst is Gerard. Achterstevoren op zijn fiets laat hij het apparaat klikken.

DE MOL

Na de pont Streefkerk door en recht op Dordt af. Bij De Mol klapwiekt het van fietsende kleuters en peuters en trotse ouders. Het landelijk jeugdtoernooi is in volle gang! Als Joop even later ook arriveert, praat hij ons bij over de onfortuinlijke Cor. Een kwartiertje later belt – een redelijk opgewekte – Cor zelf. Hij heef twee gebroken ribben, een hersenschudding en omdat hij op zijn hoofd is gevallen houden ze hem een nachtje ter controle in het ziekenhuis, Hotel Gemini zoals hij zelf het onderkomen voor komende nacht noemt.

 

De kantine is goed bezet, ramen en deuren open, banken en stoelen buiten waar de zon intussen flink actief is. Fietsende kleuters en peuters en trotse ouders van DOK zijn nergens te bekennen. Die zitten met hun eigen club in Drenthe voor een fietsweekend.

Het is 12.45 uur en de voor ‘de groep uit Den Helder’ speciaal geplukte tomaten, staan op een pitje. Een kloeke dame van De Mol zet ons even later een kom dampende tomatensoep voor. En Co (hij is er wel) ziet dat het goed is. Als de chef ook nog de kroketten in de frituur mikt en DOK ook hier de volledige schade vergoedt, kunnen wij er wel weer 180 kilometer tegenaan. Niet ouwetakkenbossen: we moeten gewoon weer naar huis, hoe gezellig het hier ook is.

Met volle bidons en een bijna volle zon en in blote mouwen, kruipen we om 13.30 uur in het zadel de Alblasserwaard door. De wind – die iets afgenomen lijkt – speelt ons nu iets meer parten, maar de spieren zijn in de eerste 180 kilometer aardig getest, getraind en gewarmd. En wie laat zich nou van de wijs brengen door (een beetje) wind?

GESCHIEDENIS

Bij Schoonhoven stort Toer opnieuw de kosten van de overtocht (Lek. 75 cent per persoon) in de pontkas en na kriskrassen door het fraaie, historische stadje op naar Vlist en (opnieuw) Haastrecht. Hier dubbelen we een stukje, drie kilometer meer is het niet.

Klik hier voor meer informatie

Vlist is een plaats en de naam van een riviertje. Het fraai meanderende watertje loopt van Schoonhoven naar Haastrecht waar ze uitmondt in de Hollandsche IJssel. De bochtige weg ernaast is iets breder dan pak ‘m beet de Middenvliet, en vergt een voortdurende oplettendheid.

WILHELMINA VAN PRUISEN

We ronden vandaag voor de tweede keer Haastrecht en pakken nu rechtsaf de Steinse Dijk naar Hekendorp (= grens Zuid-Holland/Utrecht) Dijkje gaat over in Goejanverwelle, ook dijkje. Dan moet er ook een ‘sluis’ zijn. Als ik tenminste goed heb opgelet bij meester Algra op de lagere school in het goede oude Drenthe.

‘Op het hoogtepunt van de strijd tussen de Patriotten en de Orangisten hielden eerstgenoemden Wilhelmina van Pruisen, de vrouw van stadhouder Willem V, op 28 juni 1787 te Goejanverwellesluis, zoals we allen weten, aan. Niet weten? Slecht opgelet bij Geschiedenis. Willemijn was op weg naar Den Haag (op de fiets?) om te kijken of ze haar verdreven echtgenoot naar Den Haag kon laten terugkeren. Maar ze werd tegengehouden waarna grote broer Frederik Willem II (van Pruisen) de republiek binnenviel. De aanhouding vond plaats bij Bonrepas aan de Vlist tussen Schoonhoven en Haastrecht, een stek die we net, voor Haastrecht, gepasseerd zijn. In het centrum van Hekendorp zien we inderdaad het sluisje’.

Probleemloos dwars door Woerden en dan zit je na 13 kilometer in het pittoreske Wilnis, rechts naar Vinkeveen. Iets daarvoor – het heet Demmerik – heeft Joop de permanence bedacht. We slepen het meegebrachte meubilair uit de SRV-wagen, ‘bedruipen’ ons innerlijk met van alles waarop je uitstekend kunt fietsen en trekken daarna door naar Baambrugge (tunnel onder A2 door) en Abcoude. Het is daar druk. We rijden zelfs een stukje over de stoep van de Stationsstraat omdat er een paar auto’s met elkaar in de clinch liggen, zo lijkt het.

KRAKKRAK

Je fietst Abcoude uit zo ’t Gein op, het kronkelriviertje naar Driemond aan het Amsterdam-Rijnkanaal. Daar laat een pennetje in het pedaal van André plots los waardoor de trapper doormidden dreigt te breken. Waar hebben we dat meer gezien? ‘Op’ Zwijndrecht. Menno Laagland fietst daar de laatste 80 kilometer met anderhalve trapper. Dat exemplaar brak wel.
Door de aanwezigheid van Willem, de beste fietsenmonteur van het heelal & omstreken, kan ons natuurlijk niets gebeuren. Tenzij je door je frame zakt, wat Onze Lieve Heer verhoede. Een lasapparaat behoort nu eenmaal niet tot de standaarduitrusting van de Dokgereedschapskist. Wonder boven wonder is Joop binnen een seconde met zijn voiture ter plaatse. Hij is onderweg naar Broek in Waterland om de knakworsten voor te verwarmen, maar hij probeert toch zoveel mogelijk in de buurt van de groep te blijven. Met voornoemd resultaat. Klasse. Hij sjouwt de hulpkist mee en begint in harmonieuze samenwerking met Willem met een zware bahco op het pennetje te timmeren. Het ding schuift langzaam weet op zijn plek en A. kan weer verder.

Vlnr: Marleen, Bart, André (niet zichtbaar) Gerrit, Cor, Joop (niet in Broek)

In de hoek van het sportveld te Broek in W. heeft Joop ‘een halve camping’ ingericht. Het bankje, de stoelen (waar is de parasol?) koelboxen, de thermoskannen, jerrycans, toetjes (vanille, chocolade!) koffie, warme worst met mosterd, flinke blokken kaas en worst, Snelle Japies, Vlugge Jelles, repen, koude dranken en drankjes, een gemiddelde supermarkt zou ervan blozen. En dat alles op de gekortwiekte en goed onderhouden grasmat van de plaatselijke FC.

Annemiek (54) verzorgt hier de vrolijke noot (zoals eigenlijk de hele dag) Zij heeft met Willem op kleuterschool in Julianadorp in de zandbak zitten spelen en daar is een band voor het leven ontstaan.
Binnendoor (langs de Seiner) naar Monnickendam. Na Edam neemt Willem het roer over. Als een veldheer voert hij de troepen – windje dwars tot linksvoor – in een knap tempo aan naar Oosthuizen. Geen half werk, die oersaaie weg is in een flits voorbij…

Bij de brandweer noord van Oosthuizen gaat het links het smalle, toeristische fietspaadje op naar Beets. In Oudendijk staat de brug (Les Deux Ponts) stampvol met jeugd en andere wezens. Ze moedigen ons aan als zijn we de Tour de France, een verleidelijk glas gerstenat in de hand. Even halt houden? Kan niet wil je voor donker thuis zijn, bovendien wachten de thuistap en het thuisfront (in die volgorde)

Na Avenhorn en De Goorn opnieuw een saai stuk parkoers: Spierdijk <> Zandwerven, overgaand in Spanbroek. Twee weken geleden rijden we exact hetzelfde stuk (Vael Ouwe terugroute) Aanwonenden beginnen ons te herkennen. Rond Hoogwoud wordt het minder troosteloos en voorbij Aartswoud komen de Westfriesedijk en Kolhorn in beeld.

In ’t Zand komt Monster 2018 tot een einde. Met elf vertrekken en met tien aankomen, is vreemd, onwezenlijk, jammer, ongebruikelijk en raar. ‘Cor, beterschap en een snel herstel toegewenst!’.

 Na een hartelijk afscheid van Annemiek, Marleen en Bart (die goed op kop blijkt te kunnen) bij de Vlotbrug, volgt de ploegentijdrit naar Jdorp waar schrijver om precies 21.30 uur na 352 kilometer op de deur bonst. De Statters moeten dan nog even en zo kan het gebeuren dat Alex (Nieuw Den Helder) 367 kilometer op zijn schermpje noteert. Waarvan akte.

Een Monster 2019 is een bestuursbeslissing. Op hoog niveau trekken de boven ons gestelden zich komend najaar een weekeindje terug op de hei om hierover te delibereren. Witte rook februari 2019.

Bijzondere waardering voor Marleen en Alex, die geen idee hadden waaraan ze begonnen maar het prima hebben gedaan! Joop & Ria, een geweldige bijdrage: hartelijke bedankt! (adep)