MONSTERTOCHT 29  JUNI 2019

De Monstertocht van 2019 op zaterdag 29 juni kan worden bijgeschreven als de heetste tot nu toe. Voorspellingen tot boven de dertig graden en die komen uit! Moet je dan wel gaan? Extra drinken mee!

Om 05.30 uur vertrekken vanaf de buslus in ’t Zand: Annemiek en Marleen Bakker, Wim Erkelens Cooke, Gerard Krusemeijer, Annemarie Limmen (Schagen) Anne de Poel, Jan Steenvoorden en André Struijk, ondersteund door Cor Dekker in de volgbus. Annemarie is een paar weken terug aangehaakt bij de monstergroep via een contact met Annemiek. Annemarie zou mee op onze eigen Elfstedentocht, maar als die verplaatst wordt biedt haar agenda een blokkade: op zaterdag 15 juni fietst ze Limburgs Mooiste. Dat ‘onze grote onbekende’ kan fietsen blijkt hieruit. Een tocht boven de 300 kilometer staat echter nog op de emmerlijst (bucket) En ziet: het is zover. We maken ’s ochtends bij aanvang tocht kennis met een sympathieke, sportieve jongedame uit Schagen. Of ze kan fietsen? Reken maar van ja! 350 kilometer lang!

Als iedereen er is – André, Gerard en Wim komen zijn komen aanfietsen vanaf DOK – en na een kort welkom door wegkapitein Anne, vertrekken we om 05.30 uur met een aangenaam temperatuurtje in blote mouwen. Dat is vrij uniek in Kaasland, vroeg vertrekken ‘in’ blote arms en biene, zeker op zo’n vroeg tijdstip. Een ander (normaal mens) draait zich nog zes keer om.

’t Zand uit sluimeren mistbanken en dat is gek genoeg heerlijk verfrissend, want wat gaan we nog meemaken deze dag? Sommigen hebben afgezegd, andere roepen dat het niet verstandig is met hoge tempen als 30plus op pad te gaan. Daardoor is de denkmachine in het hoofd wel even op ‘aan’ gezet, maar ieder van deze acht – sportmensen die weten waaraan ze beginnen – heeft weloverwogen de beslissing genomen. Natuurlijk gaan we niet extra gek doen…je zou wel gek zijn.

De Veenhuizerweg na Frik ligt er nog steeds uit. Al maanden. Wat ze daar in vredesnaam aan het doen zijn? De beide IJsselmeerdijken liggen er ook nog uit, zij het dat de Houtrib officieus open is, immers Dirk de Vries, wie kent hem niet, is er al weer overheen gereden. ‘Er ligt een heel mooi fietspad’. Dat zullen we zien op zaterdag 20 juli ‘op’: DOK, Enkhuizen, Urk, Lelystad, Enkhuizen, DOK, 180 kilometer, DOK. Kom meedoen!

‘n Ommetje over de Oostdijk dus en na Rustenburg, Ursem, Avenhorn en de Beemster naar Purmerend waar ze ook nog aan het verbouwen zijn. Pontje Landsmeer ligt en blijft tegen de kant. Uit dienst tot en met maandag 1 juli. Dat is rekenen buiten de waard, want met voorrijden een week geleden nog keurig in dienst. Wat nu? In ieder geval extra kilometers maken en daar zitten we niet op te wachten. Toch moet het. Terug Purmer is een slecht idee, rechtdoor naar Amsterdam-Noord dan maar waar we aan de hand van fietsbordjes en een ferme omweg toch in Waterland belanden. Hetgeen de bedoeling is…

Als we IJburg passeren is Volgwagen Cor de stoeltjes aan het buiten zetten op een P. te Muiden. We missen elkaar hier even maar hoe handig: een telefoon. De volle thermoskannen koffie vinden gretig aftrek, de appeltaart wordt in stukken gehakt en onder slagroom bedolven.

Als Batavieren zakken we de Vecht af om in Breukelen de steven richting oost te wenden: op naar ’t Gooi. Je rijdt hier precies op de grens Utrecht Noord-Holland. Bij Tienhoven de Dwarsdijk op. Die loopt over in een deels onverhard fietspad pad achter een hek. Zelfs voor Mathieuke van der Poeltjes is het ding te hoog om overheen te springen. Dwars door de doodstille en hete natuur. Rechts in de verte de Dom van Utrecht, links, andere verte, de kerktoren op de Groest in Hilversum.

Cor is naar Lage Vuursche gestuurd waar wij na Hollandsche Rading en een sluiptocht door de bossen ook terechtkomen. In Hollandsche Rading (nostalgische herinneringen marine) tanken bij restaurant ‘Moeke’, ook al zo’n legendarische naam. In Vuursche zwaaien naar Beatrix (die zit vast ook te puffen) – Drakensteyn is vlakbij. Na Baarn stevenen we af op Bunschoten. Langs de lange Bisschopsweg is geen boom te bekennen, dus de zon brandt ongenadig, net als op dat andere lange, kale stuk naar Nijkerk. Tijd om te drinken! We vinden Cor te Driedorp, iets zuidelijk van Nijkerk. Wat is hij welkom!

Na (wegomlegging) te Voorthuizen volgt lang licht vals plat omhoog. André stopt hier even vijf minuten – de hartslag loopt licht op – en met een lekkere koude, drijfnatte doek (ijsbak in de bus) in de nek gaat het weer. Dit is ook het zwaarste stuk van de dag: windje drie tegen, omhoog en heet. Een kilometer hierna is het over: we draaien naar links, de terugweg op, een dalende Aardhuisweg, windje voor zover aanwezig – dichtbegroeid bos – mee. André gaat weer als de brandweer. Gelukkig groeien er veel bomen op en nabij de Veluwe.

Na het prachtige Landgoed Staverden en Leuvenum, Harderwijk. Op de haven heet en pauze. Cor wordt belaagd, maar hij houdt de stemming er goed, leurt met alle (drink)waar. We toppen op want na hier zien we hem een poosje niet. Cors opdracht: kar naar Pont Eemdijk. De fietsers gaan namelijk over het Zeepad naar Bunschoten/Spakenburg, een route die (gelukkig) voor auto’s geen optie is. Er zijn wel toegangen voor het autoverkeer vanwege de bereikbaarheid van de stranden (Horst, Nulde) maar verder is het een domein voor fietsers. Dilemma bij tochten met een volgwagen: je wilt niet continu langs autowegen fietsen, maar mooie routes /paadjes rijden. En vaak kan een auto dan niet 100% volgen.

Pal langs het water van het IJsselmeer. Erg druk met fietsers is het de hele dag niet: te heet. De stemming in de groep blijft op peil! Op kop wisselen we, draaien op aangeven van voorzitter Gerard, grote en kleine molentjes en er is geen wanklank te horen. AMA (Annemiek, Marleen, Annemarie) doet het in geen enkel opzicht minder dan de macho’s. Het is Annemaries eerste ritje boven de 300 kilometer (Miek en Marleen rijden in 2018 ook het Monster) en haar fietsmaatjes Schagen en omstreken geloofden nauwelijks dat ze dit ging doen (of kan) Het bewijs is er! Wel wordt het stiller in het peloton, minder geklets, en dat duidt op vermoeidheid. Schakelen naar ATR (Attent Rijden) derhalve en goed blijven opletten.

Bij de pont van Eemdijk geeft Jan het na 250 kilometer op. Pijnscheuten in het been, niet slim om door te gaan zo eerlijk en verstandig is de senior van vandaag (72) wel. Na de oversteek opnieuw pauze waarna (opnieuw) ’t Gooi. André stapt hier uit. De gedachte nog 100 kilometer verder te moeten terwijl de warmte je behoorlijk parten speelt, is te veel. Gelukkig zijn er drie zitplaatsen op de voorbank (handig met zo’n bus) en de mannen in de kar hebben het vervolgens heel gezellig. Babbeldebabbel.

Muiden, IJburg, Waterland in en op weg naar Zuiderwoude via de Poppendammergouw. Kaal, open, onveranderlijk heet, maar vreselijk mooi. Als we Monnickendam hebben gerond gaat het in een streep naar Oosthuizen, de lange saaie weg voor en na Edam. Maar het is niet anders, de gedachte aan te veel kilometers of omrijden is niet te harden…

Na Oosthuizen en het Brandweerpaadje de laatste stop te Avenhorn. We zijn hier duidelijk vermoeid, zitten er zo’n beetje door, willen niet meer, maar het moet …Opgeven is geen optie (geen plaats meer in de bus) en Cor pept ons op. Op de Westfrieschedijk Gerard en Annemarie op kop, onveranderlijk het tempo aangevend. Aflossen? Hoeft niet! Soeverein!

Voor Annemarie en de Bakkertjes is het om 22.10 uur over. Op de buslus in finishdorp ’t Zand, haken ze na precies 350 kilometer af. Wat hebben ze het goed gedaan! Een hartelijk afscheid en een tot weerziens! Annemarie wordt opgehaald (haar zien we vast meer op de fiets) Jan stapt weer op om de laatste loodjes af te werken richting het zo pittoreske Anna P. Gerard, Wim en Anne gaan nog een stukje. Instappen in de bus? Ben je mal. Om 22.30 uur staat Coba in het schuurtje te Julianadorp, 370 kilometer verder dan vanochtend om 05.00 uur. Recordhouder is Wim met 376 kilometer! Zie onder.

Dankbaar dat alles goed is verlopen! Allen en speciaal Cor die een schier onmogelijke taak (want voor het eerst en zo heet) uitvoerde hartelijk dank voor een in alle opzichten geslaagde dag. Anne.